zondag 12 augustus 2018

Equinox, the Peacekeeper tijdens Fiesta Partigiani (Haasrode) op 11.08.18


In een (voorlopig blijkbaar gelukte) poging een stuk landbouwgrond te beschermen tegen de oprukkende industrialisering vond op het Parkveld in de nabijheid van de Haasrodense bedrijvenzone al voor de tweede keer het Fiesta Partigiani plaats. De velden en bossen en de wirwar aan sociaal voelende toeschouwers vormen een decor waarin het geëngageerde, op traditionele folk gestoelde singersongwriterschap van Equinox, the Peacekeeper uitstekend gedijt.


Te beginnen met 'Until My Voice Is True', ook nog in de aanloopfase gevolgd door onder meer een cover van Nick Drakes 'Northern Sky', bouwt het trio de set geduldig op. Frontman Wouter Buyst brengt zijn indringende nummers op een ongedwongen, relaxte manier, gooit er af een toe een boventoonzang tegenaan en pikt er enkele welgemikte momenten uit om de dynamiek omhoog te halen. Onderwijl zorgt de contrabas voor een meeslepende groove, wordt geregeld een harmonium ingeschakeld om wat extra sfeer in het geheel te brengen, en houdt de banjo er de vaart in.

Het ondertussen vijf jaar oude 'Birdsongs On The Wasteland' (getuige hiervan het beklijvende 'Please Strip Naked Now') levert het gros van het gespeelde materiaal aan, maar met onder andere het Nederlandstalige 'Half Zeven' en de up-tempo afsluiter die mits een andere instrumentale aankleding zo tot authentieke indierocker kan uitgroeien, komt ook nog niet eerder verschenen werk aan bod. Naar veluidt zit immers een nieuwe plaat in de pijplijn. Afgaande op Equinox, the Peacekeepers overtuigende prestatie tijdens het Fiesta Partigiani is dit zeker een gegeven om reikhalzend naar uit te kijken.



maandag 30 juli 2018

Together Pangea – 'Sleeping Til Sunset': niet verrassend, wel mooi


Geen spoor meer van Roland Cosio de laatste tijd bij Together Pangea. Het lijkt erop dat de Californische garagepunks voortaan als trio door het leven gaan. In die hoedanigheid brachten ze ondertussen ook een eerste release op de markt, weliswaar zonder nieuwe songs.


De 'Sleeping Til Sunset'-ep biedt immers een akoestische benadering van een handvol eerder in rockopstelling uitgebracht nummers. De ene keer gebeurt dit met twee folkgitaren aangevuld met basispercussie de andere keer duiken dan weer piano, orgel en drums op of zelfs een elektrische bas en sologitaar.

Wie vertrouwd is met de altijd songgerichte, melodieuze, catchy aanpak van William Keegan en co mag het niet verwonderen dat het materiaal ook ontdaan van een stevige geluidsmuur helemaal overeind blijft. Terwijl drie nummers – waarvan vooral 'Friend of Nothing' tempo en snedigheid inruilt voor een soort ingetogen zwierigheid – werden geplukt van de gestroomlijnde recenste langspeler 'Bulls and Roosters', bewijst 'My Heart' van op het gruizige garagedebuut 'Living Dummy' dat de hang naar mooi in het oor liggende songs altijd aanwezig is geweest.

Dit maakt 'Sleeping Til Sunset' tot een uitstekend kleinood waamee Together Pangea de mogelijkheden naar de toekomst toe nog wat verder open trekt.

https://www.facebook.com/Over-from-underground-1466055173714208/


dinsdag 17 juli 2018

Protomartyr – 'Consolation': met behulp van R. Ring


Drie jaar na splitsingle 'Blues Festival' zoeken Protomartyr en R. Ring nogmaals publiekelijk toenadering tot elkaar. Niet alleen levert Kelley Deal op 'Consolation' eens te meer een gesmaakte vocale bijdrage, tevens werd de ep door medebandlid Mike Montgomery ingeblikt in zijn Candyland Recording Studio.


Hoewel deze vier songs tellende release net geen kwartier in beslag neemt, zorgt 'Wheel of Fortune' voor een langere gevoelstijd van het geheel. Dit fragmentarisch opgebouwde nummer, schiet via talloze stijl- en tempowisselingen immers heel wat diversee richtingen uit en lijkt zo zijn duur van vijf minuten ruimschoots te overstijgen. De andere nummers gaan dan weer rechter op hun doel af, al krijgt afsluiter 'You Always Win' – met behulp van enige uit een orkestopstelling geplukte instrumenten zoals de cello van Lori Goldston (jawel, die van Nirvana Unplugged) – nog een wat geïmproviseerd overkomende outro aangemeten.

Terwijl de ritmesectie keer op keer een repetitieve, hier en daar door een abrupte break onderbroken, groove neerlegt, verzorgen Geg Ahee en Joe Casey onder hun tweetjes de dynamiek en de structurele indeling tussen strofe, brug en refrein. Ze schuwen respectievelijk het dissonante en het atonale niet, leggen erg veel variatie in hun aanpak en weten elkaar geregeld toch te vinden in een melodieuze partij die er dan ook erg catchy uitgeschoten komt. Op die manier voegt Protomartyr met 'Consolation' alweer een prima plaat toe aan hun regelmatig aangroeiende oeuvre.

Protomartyr live aan het werk zien kan deze zomer onder meer in Nijmegen (Doornroosje, 16.08) en Groningen (Vera, 03.09) en op de festivals Lowlands (Biddinghuizen, 17.08), Pukkelpop (Hasselt, 18.08) en Into The Great Wide Open (Vlieland, 02.09).



dinsdag 12 juni 2018

Shannon Shaw – 'Shannon In Nashville': waar liefde synoniem staat voor diepe smart


Voor een eerste solo-plaat trok Shannon Shaw – in een regie van producer Dan Auerbach – op uitstap naar Nashville, weg van haar basgitaar en de garage van The Clams. Dit resulteerde in een grootse, ouderwetse popplaat die helemaal rond Shaws soulvolle stem werd gecentreerd. Om een wat concreter idee te geven, kan je stellen dat opener 'Golden Frames' sowieso hoge ogen zou gooien op elk Songfestival in de jaren 60 en 70, dat 'Bring Her the Mirror' in ieder tijdperk geschikt is als themanummer van een James Bondfilm en dat 'Freddies 'n' Teddies' op maat geschreven lijkt van de nachtclubby vibe waar Grace Jones zo graag mee aan de slag gaat.


In een prachtig georchestreerde, rijkelijk (met allerhande toeters en bellen, strijkers, blazers en vocale harmonieën) gearrangeerde productie, wordt de emotie van Shaws geladen lead – die soepel tussen ingetogen en uitbundig switcht en steevast kan bogen op een hartverscheurende snik dan wel een rauwgevoelige rasp - des damatischer naar voor gebracht. De algehele feel trekt geregeld richting grens met het authentieke levenslied waar liefde zowat synoniem staat voor diepe smart, waardoor deze langspeler behoorlijk wat onversneden tearjerkers bevat.

'Shannon In Nashville' draaide aldus uit op een uitgebalanceerd en coherent album dat beweeglijk groovend, meeslepend en indringend voor de dag komt. Auerbach vond bij dezen een andere manier om Shaws stem te laten schitteren dan bij de retrogarage van Shannon and the Clams en stuurde het geheel resoluut richting tijdloze pop met een onmiskenbaar potentieel een enorm publiek te beroeren.

Voorlopig staan er voor Shannon Shaw nog geen solo-optredens gepland in onze contreien. Met The Clams – die overigens de voorbije winter ook een sterk album uitbrachten – kan je ze later dit jaar wel live aan het werk zien in onder andere Amsterdam (Bitterzoet, 06.09) en Brussel (Botanique, 07.09).



vrijdag 8 juni 2018

Mozes and the Firstborn tijdens Plugged Festival (Eindhoven) op 07.06.18


Sinds de release van 'Great Pile of Nothing' lijkt Mozes and the Firstborn een onstuitbaar elan gevonden te hebben. Ep's en singles volgen elkaar al enige tijd aan sneltempo op en een nieuwe lp staat reeds helemaal in de steigers. Geen wonder dus dat veel nieuw materiaal de set haalt op het door Eindhovense studenten georganiseerde Plugged Festival.


Zo trappen Melle Dielesen en co af met 'Sad Supermarket Song' waar de eerste uitgave van de recent opgerichte Mozes Cassette Club rond draait. Het viertal heeft er duidelijk plezier in, oogt ontspannen en maakt er een expressieve show van waarbij de ene catchy gitaarrocksong na de andere de zaal wordt ingeblazen. Het voor heel binnenkort aangekondigde 'Hello', een nog onbekend 'Amen' getiteld nummer en ander onuitgegeven werk vindt makkelijk zijn plaats naast relatieve klassiekers als 'Bloodsucker', 'Seasons', 'Crawl' en 'Gimme Some' dat – zoals al een tijdje live het geval is – een vakkundig uitgesponnen, opzwepende gitaardueloutro meekrijgt.

Drummer Raven Aartsen toont zich een constante rots in de branding (ook wanneer de band geconfronteerd wordt met een miniem euvel als een gebroken snaar), bassist Corto Blommaert wekt een kwieke en frivole indruk en gitarist Ernst-Jan van Doorn geeft de nummers extra push en edge waar nodig. Frontman Dielesen toont zich efficiënt in zijn gitaarspel en gevarieerd, met vaak een melancholische toets, in zijn vocalen, bepaalt de toon van het geheel en praat alles met een natuurlijke flair aan elkaar.

Als toegift wordt doorbraakhit 'I Got Skills' van stal gehaald, waartijdens Dielesen zich goofy energiek tussen de toeschouwers begeeft en hen de lead voor de refreinen aanbiedt, waar dan ook gretig van gebruik wordt gemaakt. Het hieropvolgende 'Peter Jr.' besluit, tenslotte, Mozes and the Firstborns uitstekende generale repetitie voor hun last minute toegezegde passage op het Best Kept Secret-festival een dag later (vandaag dus).




dinsdag 5 juni 2018

The Coathangers – 'LIVE': alsof je erbij bent


Na dertien jaar in het zadel en vijf lp's en een ep op de teller is voor de garagepunks van The Coathangers de tijd aangebroken voor het eerst uit te pakken met een live-album, geregistreerd op twee opeenvolgende concertdagen in een bar in Long Beach. Terwijl het trio uit Atlanta nooit moeite had hun live-energie tot op zekere hoogte ook naar studio-albums te vertalen, geldt dat deze keer des te meer. Sluit je je ogen, lukt het je immers uiterst makkelijk je te verbeelden dat je er in real life bij bent.


Openingsduo 'Watch Your Back' en 'Follow Me' maakt meteen duidelijk hoe de ver uit elkaar liggende stemmen van frontvrouw Julia Kugel (soepel en melodieus) en drumster Stephanie Luke (rauw en krachtig) elkaar perfect aanvullen, vooruit stuwen en ondersteunen. Dit gegeven krijgt nog een extra dimensie als vanaf 'Arthritis Sux' ook Meredith Franco geregeld haar naïeve, speelse toets in de vergelijking werpt. De mogelijkheden om te variëren in timbre, sfeer en dynamiek worden zo helemaal opengetrokken, een potentieel dat de band dan ook tenvolle omarmt en benut.

De Amerikaansen namen de gelegenheid niet te baat nieuw werk te introduceren, en dat heeft deze plaat ook niet nodig. Niet alleen geeft 'LIVE' een summiere staalkaart (die eventueel perfect als introductie kan dienen) van het oeuvre van Kugel & co, tevens belicht ze het talent van het combo om tegelijkertijd, catchy, snedig en intens voor de dag te komen in hun songschrijverij. Met 'Suck My Shirt' en 'Nosebleed Weekend' (respectievelijk vijf en vier songs) in een hoofdrol plukken The Coathangers één of meerdere nummers uit elke plaat sinds hun in 2007 verschenen titelloze debuut-lp.

Gedragen door potig pompende drums, een frivool groovende bas en het uiterst levendige gitaarspel van Kugel speelden The Coathangers een spitante set die nu dus voor het nageslacht bewaard zal blijven.

Wie ook de beelden van de performance wil zien, kan zich inschrijven op de The Coathangers-nieuwsbrief en krijgt zo toegang tot de hele opname op een Youtube-kanaal. Wie ook dat niet genoeg is kan het drietal dit najaar live aanschouwen. Als curator haalt Courtney Barnett hen immers naar het Sonic City festival (Kortijk, 10.11). Verder spelen ze in dezelfde periode nog in onder andere Utrecht (Db's, 24.10) en Charleroi (Eden, 09.11).



donderdag 17 mei 2018

La Luz – 'Floating Features': van een bedwelmende schoonheid


De verhuis van Seattle naar LA ging voor Shana Cleveland gepaard met een levendige activiteit in dromenland. Samen met observaties doorheen de grootstedelijke smog die een sluier over de verblindende Californische zon legt, haalt de enorm getalenteerde frontvrouw op 'Floating Features' voornamelijk hier haar thematische inspiratie uit.


Muzikaal verdampen de vroeger prominenter aanwezige surfinvloeden en andere retro-elementen op La Luz' derde langspeler samen met een hedendaagse indierockfeel tot een bedwelmend geheel. Doordat eenieder van het kwartet op zich beschikt over een geweldige instrumentbeheersing en de dames ondertussen uiterst goed op elkaar ingespeeld zijn, komt de band naar voor als een soepel en dynamisch functionerende organisme waarvan het gesofisticeerde en krachtige drumspel van Marian Li Pino de pulserende hartslag vormt. Door dit alles worden de vele subtiliteiten van Clevelands songschrijverij en gitaarspel natuurlijk aan de oppervlakte gebracht.

Geholpen door een heldere, goed gestoffeerde productie presenteert 'Floating Features' zich aldus als een levendig, groovy, indringend, meeslepend en aanstekelijk meesterwerk.

La Luz live aan het werk zien, kan dit najaar onder meer in Brussel (22.09, Botanique), Groningen (05.10, Vera) en Amsterdam (06.10, Paradiso).