Posts tonen met het label Ipecac Recordings. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Ipecac Recordings. Alle posts tonen

donderdag 3 september 2020

King Buzzo with Trevor Dunn – 'Gift of Sacrifice': akoestische gothic sludge


In vergelijking met King Buzzo's zes jaar oude, gebaldere solodebuut 'This Machine Kills Artists', klinkt 'Gift of Sacrifice' als een zich statig langzaam – op het ritme van Buzz Osborne's (akoestisch ingespeelde) sludgy metalriffs - ontplooiend werkstuk. Ingekapseld tussen een beknopte, chaotisch experimentele aanhef en dito midden- en sluitstuk bevinden zich twee solide blokken, organisch verschillende richtingen uitslepend, episch somberend materiaal.


Blijven de gitaarpartijen zwaar, ritmisch steady, basic en voor de doorwinterde Melvins-fan uitermate herkenbaar, zorgt Fantômas-kompaan Trevor Dunn op bas geregeld voor een frivolere tegenpartij (bv. 'Mock She' en 'Science in Modern America') in het geheel. Ook wordt door middel van onder meer ondersteunende strijkers – van weemoedig ('Housing, Luxury, Energy') tot onheilspellend ('Delayed Clarity') – en licht noisy, al dan niet lang uitgesponnen outro's gelaagdheid in de (mede door de theatrale leadvocalen veroorzaakte) van origine gothic sfeerschepping gebracht.

Terwijl de songs, albumopbouw en no-nonsense aanpak erg dicht aanleunen bij de manier van werken bij The Melvins, rechtvaardigt alleen al het afwijken van de topheavy sound King Buzzo's keuze om 'Gift of Sacrifice' als solo-project op de markt te brengen.



vrijdag 25 september 2015

Le Butcherettes – 'A raw youth': groots opgezette sound in dwarse punkklei

Met hun derde langspeler plaatsen Le Butcherettes zich pal op de virtuele scheidingslijn tussen alternatieve en commerciële rock. Op 'A raw youth' zijn het vooral de heldere, overdadig uitgewerkte productie van Omar Rodríguez-López, de beurtelings naar QOTSA en The White Stripes verwijzende wat pompeus stompende kadansen en de aan de Yeah Yeah Yeahs herinnerende glampop-elementen die de hendel een flinke ruk richting groots opgezette sound geven.


Daartegenover staat dat frontvrouw Teri Gender Benders geloofwaardig geëngageerde teksten, de niet altijd even voor de hand liggende songstructuren en de veelheid aan soms op het eerste zicht weinig congruente invloeden die het geheel een licht experimentele toets geven, het Mexicaans-Amerikaanse trio met twee voeten in de dwarse indieklei verankerd houden. De gedreven, krachtige en uiterst beweeglijke vocalen gekoppeld aan de interessant diverse songschrijverij - steevast minstens één oor op het melodische gericht houdend - verlenen het album dan weer ruim voldoende consequentheid.

Zo kunnen Gender Bender & co probleemloos openen met een redelijk rechttoe rechtane punkrocker ('Shave the pride') om daarna alsnog onder meer een op keyboards drijvend indiepopnummer ('My Mallely'), een lap weird aanzwellende Spaanstalige psychedelica ('La uva') en een dreigende sleper ('Witchless C spot') in een logisch overkomende sequentie te plaatsen. Alsof dat nog niet voldoende kan tellen qua kwaliteitsgarantie, hangen daarenboven Iggy Pop en John Frusciante deze plaat mits opgemerkte gastbijdragen hun keurmerk om de hals. De band ligt trouwens al langer erg goed bij collega muzikanten. Aan hun vorige worp werkte namelijk zowel Henry Rollins als Shirley Manson mee, en onlangs namen (The) Melvins het drietal nog enthousiast mee op tour.

Waar Le Butcherettes met 'A raw youth' logischerwijze op de radar van pakweg Lowlands, Dour en Pukkelpop zouden moeten verschijnen, kan je ze dit najaar nog kleinschaliger aan het werk zien in onder meer Magasin 4 (Brussel, 19.11), De Veste (Delft, 20.11) en de Oefenbunker (Landgraaf, 21.11).

donderdag 17 september 2015

Mark Lanegan – 'Houston': sinistere gospelcountry

Vooraleer hij via QOTSA en entourage uiteindelijk terecht kwam bij een Belgisch getinte begeleidingsband, vormde Mark Lanegan tijdens en na zijn Screaming Trees-jaren een hechte tandem met Mike Johnson om zijn onder eigen naam uitgebracht werk mee uit te brengen. Toen deze samenwerking vlak na de eeuwwisseling onder meer vanwege Johnsons verhuis naar Frankrijk ten einde liep, leek het er lange tijd op dat 'Field songs' het slotakkoord vormde op deze vruchtbare periode waarna met 'Bubblegum' een nieuwe richting werd ingeslagen. 


Ondertussen blijkt echter dat de heren in 2002 al een opvolger klaar hadden die om onduidelijke redenen pas nu een officiële release krijgt. In tegenstelling tot wat ondertitel 'Publishing demos' suggereert, vormt 'Houston' immers een volwaardig en een (productioneel) afgewerkt geheel dat volledig in lijn ligt met 'Scraps at midnight' en het eerder genoemde 'Field songs'. Zo neemt de akoestische gitaar een centrale plaats in de begeleiding in, gaan de keyboards verbeten op zoek naar de desolaatste geluiden die doorgaans enkel uit de meest sinister klinkende kerkorgels vallen te halen en duiken geregeld onversneden westerngitaarpartijen op. Het tempo wordt constant laag en dreigend gehouden waardoor de focus op de diepe warmte van Lanegans timbre komt de liggen, en de frontman tevens voldoende ruimte en gelegenheid krijgt vocaal tot op het bot te gaan.

Terwijl een ware gospelfeel altijd binnen handbereik blijft, staan soulvolle countryrockers ('No cross to carry') in een vertrouwde afwisseling met meer somber mijmerend materiaal ('A suite for dying love') en hypnotizerend slepende, donker psychedelische stuff ('Two horses', 'Way to tomorrow'). Van de twaalf nummers verschenen het ingetogen 'Halcyon days' en 'Grey goes black' (dat buiten de titel niks te maken heeft met de song op 'Blues funeral') trouwens al als bonus op de 'Has God seen my shadow'-anthology, en ken je 'When it's in you' in een andere versie als 'Metamphetamine blues'.

Uiteindelijk zet 'Houston' nogmaals in de verf dat Mark Lanegan lange tijd een ideale muzikale match vond in Mike Johnson die hem, teruggrijpend naar elementen uit de allerauthentiekste americana, in staat stelde zijn wanhopige, zielsverslindende verhalen uit een helse onderwereld met de mensheid te delen. Moest het in de toekomst ooit tot een hernieuwde collaboratie komen, juichen we dit alleen maar toe.

woensdag 19 augustus 2015

John Frusciante tekent present op nieuw album Le Butcherettes

Binnen een kleine maand ligt de derde langspeler van Le Butcherettes in de rekken. Dat Omar Rodriguez-Lopez nogmaals in stond voor de productie baart niet eens het meeste opzien. Op 'A raw youth' levert namelijk zowel John Frusciante als Iggy Pop een gastbijdrage.

Wie het daar nog niet warm van krijgt, serveert het trio alvast het vooruitgeschoven 'Shave the pride', een stevige punkrocker waarop Teri Gender Benders tegelijkertijd soepele en krachtige vocalen even moeiteloos de hoogte inschieten als die van PJ Harvey ten tijde van 'Stories from the city, stories from the sea'.

Weldra maakt de band trouwens alle data van een Europese tour bekend, waarvan je 19.11 (Magasin 4, Brussel) reeds met zekerheid in je agenda kan noteren.