Posts tonen met het label Romano Nervoso. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Romano Nervoso. Alle posts tonen

dinsdag 28 april 2020

Romano Nervoso – 'The Return of the Rocking Dead': chansongevoelige hardrock


Al is Romano Nervoso altijd een band met een hoge nostalgie-factor geweest, komt dit er de laatste twee platen wel erg dik op te liggen. Het adagium “Sex, drugs, rock n roll & dolce vita” vat – naar hun nummer uit het twee jaar oude 'I Don't Trust Anyody Who Doesn't Like Rock n Roll'– de muziekbeleving van het Italo-Belgische combo nog steeds prima en kernachtig samen.


Waar het de spits afbijtende 'Internet Generation' almeteen van leer trekt tegen de hedendaagse jeugd, snijden de hieropvolgende songs immers voluit het terugkerende “Rock n Roll will never die”-thema aan. Hierbij worden gemeenplaatsen allerminst geschuwd. Zo krijgt in 'Tell Me What Happened to Your Rock'n Roll' een gesettelde jeugdvriend ervan langs, en fantaseert 'We Miss You Jay Reatard' over de streken die de oh-zo-luid-spelende Reatard uithaalt “with Bonham in heaven.” 'Wild Boy' vindt dan weer in Danko Jones een logische partner in crime.

Terwijl labels als glam-, blues- en punkrock heden ten dage natuurlijk niet al te avontuurlijk meer in de oren klinken, bewijst Romano Nervoso ten volle dat dit niet noodzakelijk een bezwaar hoeft te wezen. Het uitgedragen “Wallifornische” volksethos gecombineerd met de wat brute flair van frontman Giacomo Panarisi zorgen ervoor dat het allemaal oprecht en interessant blijft. Daarenboven weet de band in beslissende mate hun chansongevoeligheid, waar afsluitende cover 'Babooshka' openlijk van getuigt, in het geheel te verwerken.

'The Return of the Rocking Dead' mag dan weinig vernieuwing herbergen, het album klinkt wel als een eerlijk, ongekunsteld en instant catchy werkstuk.



woensdag 19 december 2018

Eindejaarslijstje 2018




Albums (alfabetisch)

Aleph the Hawk – 'Every Breath Spells Thank You'
Death Valley Girls – 'Darkness Rains'
Calvin Johnson – 'A Wonderful Beast'
La Luz – 'Floating Features'
Mark Lanegan & Duke Garwood – 'With Animals'
Romano Nervoso – 'I Don't Trust Anybody Who Doesn't Like Rock n Roll'
Shannon Shaw – 'Shannon In Nashville'
Shannon & the Clams – 'Onion'
ShitKid – 'This Is It'
Slow Bear – 'Fucking Off'
Together Pangea – 'Non Stop Paranoia'
Scott Yoder – 'A Fool Aloof'

Songs (die niet op bovengenoemde albums staan)

Boytoy – 'Mary Anne'
The Breeders – 'All Nerve'
Le Butcherettes – 'Spider/WAVES'
Cherry Glazerr – 'Juicy Socks'
Deadbeat Beat – 'Bar Talk'
Hurry Up – 'You Just Wait'
Lala Lala – 'Destroyer'
L.A. Witch – 'Sleep'
The Melvins – 'Flamboyant Duck'
Mozes and the Firstborn – 'Baldly'
Mudhoney – 'Kill Yourself Live'
Pink Parts – 'Prettier'
Protomartyr – 'Wheel of Fortune'
Trapper Schoepp – 'On Wisconsin'
Sloppy Jane – 'King Mitis'
Dick Stusso – 'Modern Music'
Together Pangea – 'Praise'
White Mystery – 'Ghost Signs'

Optredens (chronologisch)

Scott Yoder, Le Chaff (Brussel), 26.02
Slow Bear, Café Libertad (Leuven), 08.04
Trapper Schoepp, De Zwerver (Leffinge), 12.04
Protomartyr, De Kreun (Kortrijk), 03.05
Mozes and the Firstborn, Plugged Festival (Eindhoven), 07.06
Equinox, the Peacekeeper, Fiesta Partigiani (Haasrode), 11.08
La Luz, Botanique (Brussel), 22.09
The Melvins en ShitKid, Het Depot (Leuven), 01.10
Steal Shit Do Drugs, Café Aap (Gent), 16.10
The Coathangers, Eden (Charleroi), 09.11
Firefang, Café Fatima (Gent), 17.11

Vooruitzichten

Nieuw materiaal van Steal Shit Do Drugs, Cherry Glazerr, Feels, Trapper Schoepp, Slow Bear, Together Pangea, Le Butcherettes en Mozes and the Firstborn, zowat allen vergezeld van optredens.




vrijdag 9 maart 2018

Romano Nervoso – 'I Don't Trust Anybody Who Doesn't Like Rock n Roll': energiek, catchy en instant toegankelijk


Romano Nervoso's zelfverklaarde spaghetti rock, die nog steeds een mix is van punk en glamrock, komt op de derde langspeler van het vijftal uit La Louvière snedig, krachtig en gebald voor de dag. Eens te meer laten frontman Giacomo Panarisi & co emotie, opstandigheid en entertainment vlotjes hand in hand gaan.


Gedragen door een eerlijke, in-your-face gitaarsound grijpt het up-tempo openingstrio, waaronder vooruitgeschoven single 'Rather Kill a Man' – dat afgaande op enkele interviews Panarisi's groeiende teleurstelling in de mensheid veruitwendigt – je meteen bij de kraag met zijn
energieke, catchy en instant toegankelijke punkrock. Daarmee is de toon voor de rest van het album dan ook definitief gezet.

De Italo-Belgen werken als vanouds met direct verwoorde, herkenbare thema's en aarzelen niet er geregeld enkele rockgemeensplaatsen tegenaan te mikken. Romano Nervoso's arbeidersklasserock beschikt echter over zulk een onmiskenbare geloofwaardigheid en authenticiteit dat het hele plaatje – met een spotlight op Panarisi's onafscheidelijke glitterbroek die het deze keer zelfs tot albumhoes schopte – ten allen tijde volledig klopt.

Dat geldt evenzeer voor de samenwerking met BJ Scott die met de slepende classic rock van 'In My Mind' een nummer helemaal op maat van haar soulvolle bluesstem krijgt aangeboden. Panarisi valt als zanger trouwens allerminst door de mand tijdens dit duet. Grootste verrassing en één van de hoogtepunten van de plaat vormt hierna afsluiter 'Meet the 300 Sicilians' dat met zijn westernritme en diep grommende croon toch wel een buitenbeentje vormt in het oeuvre van de band.

Liefhebbers van ongecompliceerde rock recht uit het hart vinden op 'I Don't Trust Anybody Who Doesn't Like Rock n Roll' met andere woorden zeker hun gading.



vrijdag 17 november 2017

Romano Nervoso in Café Café (Hasselt) op 16.11.17

Sinds de flamboyante frontman, die van turquoise oogschaduw en een zilveren glitterbroek zijn handelsmerk maakte, zichzelf met de groepsnaam laat aanspreken en er enkele bezettingswissels werden doorgevoerd lijkt Romano Nervoso zich steeds nadrukkelijker te profileren als solo-act met begeleidingsband. En dat valt ook te verantwoorden. Met zijn natuurlijke glamrock-flair en theatrale performance trekt Romano immers niet alleen de hoofdmoot van de aandacht naar zich toe, maar zorgt hij er eveneens voor dat het flirten met het karikaturale de balans altijd richting juiste kant laat hellen. Tevens leidt hij de aandacht er wat vanaf dat de rockcliché's allerminst geschuwd worden en dat sommige nummers onderling nogal inwisselbaar over komen. 


Een slimme setopbouw zorgt, aanvattend met 'The Man/The Woman' in het Hasseltse Café Café voor een ijzersterk, furieus openingskwartier dat vooral de catchy punkrockkant van het ensemble veruitwendigt, waarna up-tempo en bluesy slepend iets meer in afwisseling worden geplaatst. De band trekt een strakke, luide en dansbare wall of sound op en geeft op de juiste momenten extra push met aanstekelijke backings. Naar goede gewoonte geeft Romano uiting aan zijn trots op zijn afkomst door een richtingaanwijzer naar thuisstad La Louvière mee het podium op te zeulen. Uiteraard zet hij ook uitgebreid zijn Italiaanse roots in de verf. Zo gaat aan het moordzuchtige 'Psicotico Blues' een praatje vooraf betreffende de Squadra Azzurra die zich deze week uitgeschakeld zag van deelname aan het WK voetbal volgend jaar.

Met onder meer 'The Feeling', 'Glamrock Christmas', 'Superstar', 'Power of Love' en 'Rocking Machine' put het vijftal hoofdzakelijk uit reeds uitgebracht werk waardoor ze nog niet al te veel prijs geven aangaande de voor februari geplande nieuwe plaat. Wel bewijst vooruitgeschoven single 'Rather Kill a Man than an Animal' ook live tot het sterkste werk van Romano Nervoso te behoren. Na een dikke drie kwartier krijgt de reguliere set een explosief orgelpunt met lijflied 'Mangia Spaghetti'.

Hier wordt al snel een vervolg aan gebreid met een bisronde die van start gaat met The Undertones' 'Teenage Kicks', een nummer dat perfect samenvat waar het muzikale project een groot deel van de inspiratie vandaan haalt. De gashendel wordt vervolgens nog een tiental minuten open getrokken, en wie nog zat te wachten op de tot 'Maria' omgedoopte bewerking van Christophes 'Aline' moet het doen met de originele versie die tijdens het verlaten van het podium door de boxen schalt. In zijn geheel zorgde Romano Nervoso op die manier voor een energieke, dynamische en theatraal meeslepende rockshow.