Dan Sartain – 'Western Hills': van Elvis tot Morricone

Na zijn, overigens uitermate geslaagde, uitstap richting new wave uit 2016 ('Century Plaza'), trekt hillbillie garagepunk Dan Sartain zich met 'Western Hills' wat meer terug in zijn comfortzone. Deze langspeler herbergt immers een bonte collectie covers in het westerngenre.

De lading die het label dekt valt immers niet makkelijk binnen strikt afgebakende lijnen te definiëren. Vind je een oer-Amerikaanse folktraditional als 'When I Was a Cowboy' aan de ene kant van het spectrum, kom je aan het andere uiterste een jaren 80 nummer van de Britse postpunkers Adam & The Ants ('5 Guns West') tegen, met tussenin een heel arsenaal enorm diverse, aan films ontleende themanummers. Terwijl geregeld de geest van John Wayne rondwaart, maak je ook kennis met de begingeneriek van Clint Eastwoods doorbraakserie, hoor je Elvis zijn bijdrage leveren aan de soundtrack van zijn eigen acteerprestaties, en kan uiteraard ook de invloed van spaghettiwesterns niet ontbreken.

Muzikaal stilistisch uit de diversiteit zich in enkele ballads (onder meer van The King) naast een voor Ricky Nelson geschreven countrysong van Johnny Cash en een resem typische opzwepende cowboynummers zoals 'Rawhide' of heldenepos 'Geronimo'. Een speciale plaats in de hele lappendeken is weerhouden voor Ennio Morricone's orchestrale aanpak die het genre eind jaren 60 nieuw leven in blies.

Om het even welke richting de plaat uitgaat, het lijkt Dan Sartain steevast helemaal op het lijf geschreven. Zijn expressieve vocalen en no nonsense-gitaarspel doen de songs alle eer aan. Met veel eerbied voor de originele versies waarbij geen moeite gespaard wordt de oorspronkelijke backings en geluidseffecten te benaderen (waarom professioneel winkelcentrumslager Sartain in de studio hele lappen vlees tegen de vloer keilde, kan je in de begeleidende documentairefilm bekijken), weet de Amerikaanse zuiderling even makkelijk de melancholie van een verlaten prairie als de epiek van een leven als outlaw of de opjuttende dynamiek van een richting strijdgewoel galloperend paard perfect te vatten.

Dan Sartain brengt, kortom, op indrukwekkende wijze een hedendaagse ode aan een genre waar hij onmiskenaar een grote voeling mee heeft.

Dan Sartain – 'Century Plaza': rockabilly weirdo goes eighties

Op zijn nieuwste zorgt Dan Sartain voor een opmerkelijke ommezwaai, weg van de vertrouwde garagepunk, rock-'n-roll en country. Typerend voor de in synths gedrenkte richting die de Amerikaanse zuiderling op 'Century Plaza' inslaat, is een behoorlijk natuurgetrouwe cover van Alan Vega's (Suicide) 'Wipeout beat.

Hoewel de kille sound en onheilspellende sfeer van meet af aan aanwezig zijn, neemt Sartain op het album rustig de tijd om pas net over halverwege helemaal naar jaren 80-mainstreamrock te evolueren. Zo opent hij met een herneming van zijn ruim tien jaar geleden reeds op plaat gezette 'Walk among the cobra's' dat een groot deel van zijn originele garagerockfeel behoudt, en ook op de somber indringende sleper 'Cabrini Green' vind je een zanglijn die perfect op maat geschreven is van 's mans kenmerkende coutrycroon.

Pas na de nijdige electropunk van 'Black party' gaan de drums hoe langer hoe mechanischer klinken en komen de eighties zowel qua productie als songschrijverij wel heel dichtbij, wat een tikkeltje over the top in de verf wordt gezet door de protserige hairmetalsolo op 'First blood'. Temidden de galmende duisternis weten Sartains idiosyncratische vocalen evenwel met veel overtuiging hun eigenheid te behouden.

In zijn geheel komt Dan Sartain op 'Century Plaza' dus best wel verrassend voor de dag. Ondanks de retro-aanpak blijkt de rockabilly weirdo's persoonlijkheid sterk genoeg om zich niet helemaal in het verleden te verliezen.