maandag 30 juli 2018

Together Pangea – 'Sleeping Til Sunset': niet verrassend, wel mooi


Geen spoor meer van Roland Cosio de laatste tijd bij Together Pangea. Het lijkt erop dat de Californische garagepunks voortaan als trio door het leven gaan. In die hoedanigheid brachten ze ondertussen ook een eerste release op de markt, weliswaar zonder nieuwe songs.


De 'Sleeping Til Sunset'-ep biedt immers een akoestische benadering van een handvol eerder in rockopstelling uitgebracht nummers. De ene keer gebeurt dit met twee folkgitaren aangevuld met basispercussie de andere keer duiken dan weer piano, orgel en drums op of zelfs een elektrische bas en sologitaar.

Wie vertrouwd is met de altijd songgerichte, melodieuze, catchy aanpak van William Keegan en co mag het niet verwonderen dat het materiaal ook ontdaan van een stevige geluidsmuur helemaal overeind blijft. Terwijl drie nummers – waarvan vooral 'Friend of Nothing' tempo en snedigheid inruilt voor een soort ingetogen zwierigheid – werden geplukt van de gestroomlijnde recenste langspeler 'Bulls and Roosters', bewijst 'My Heart' van op het gruizige garagedebuut 'Living Dummy' dat de hang naar mooi in het oor liggende songs altijd aanwezig is geweest.

Dit maakt 'Sleeping Til Sunset' tot een uitstekend kleinood waamee Together Pangea de mogelijkheden naar de toekomst toe nog wat verder open trekt.

https://www.facebook.com/Over-from-underground-1466055173714208/


dinsdag 17 juli 2018

Protomartyr – 'Consolation': met behulp van R. Ring


Drie jaar na splitsingle 'Blues Festival' zoeken Protomartyr en R. Ring nogmaals publiekelijk toenadering tot elkaar. Niet alleen levert Kelley Deal op 'Consolation' eens te meer een gesmaakte vocale bijdrage, tevens werd de ep door medebandlid Mike Montgomery ingeblikt in zijn Candyland Recording Studio.


Hoewel deze vier songs tellende release net geen kwartier in beslag neemt, zorgt 'Wheel of Fortune' voor een langere gevoelstijd van het geheel. Dit fragmentarisch opgebouwde nummer, schiet via talloze stijl- en tempowisselingen immers heel wat diversee richtingen uit en lijkt zo zijn duur van vijf minuten ruimschoots te overstijgen. De andere nummers gaan dan weer rechter op hun doel af, al krijgt afsluiter 'You Always Win' – met behulp van enige uit een orkestopstelling geplukte instrumenten zoals de cello van Lori Goldston (jawel, die van Nirvana Unplugged) – nog een wat ge├»mproviseerd overkomende outro aangemeten.

Terwijl de ritmesectie keer op keer een repetitieve, hier en daar door een abrupte break onderbroken, groove neerlegt, verzorgen Geg Ahee en Joe Casey onder hun tweetjes de dynamiek en de structurele indeling tussen strofe, brug en refrein. Ze schuwen respectievelijk het dissonante en het atonale niet, leggen erg veel variatie in hun aanpak en weten elkaar geregeld toch te vinden in een melodieuze partij die er dan ook erg catchy uitgeschoten komt. Op die manier voegt Protomartyr met 'Consolation' alweer een prima plaat toe aan hun regelmatig aangroeiende oeuvre.

Protomartyr live aan het werk zien kan deze zomer onder meer in Nijmegen (Doornroosje, 16.08) en Groningen (Vera, 03.09) en op de festivals Lowlands (Biddinghuizen, 17.08), Pukkelpop (Hasselt, 18.08) en Into The Great Wide Open (Vlieland, 02.09).