Romano Nervoso – 'The Return of the Rocking Dead': chansongevoelige hardrock

Al is Romano Nervoso altijd een band met een hoge nostalgie-factor geweest, komt dit er de laatste twee platen wel erg dik op te liggen. Het adagium “Sex, drugs, rock n roll & dolce vita” vat – naar hun nummer uit het twee jaar oude 'I Don't Trust Anyody Who Doesn't Like Rock n Roll'– de muziekbeleving van het Italo-Belgische combo nog steeds prima en kernachtig samen.

Waar het de spits afbijtende 'Internet Generation' almeteen van leer trekt tegen de hedendaagse jeugd, snijden de hieropvolgende songs immers voluit het terugkerende “Rock n Roll will never die”-thema aan. Hierbij worden gemeenplaatsen allerminst geschuwd. Zo krijgt in 'Tell Me What Happened to Your Rock'n Roll' een gesettelde jeugdvriend ervan langs, en fantaseert 'We Miss You Jay Reatard' over de streken die de oh-zo-luid-spelende Reatard uithaalt “with Bonham in heaven.” 'Wild Boy' vindt dan weer in Danko Jones een logische partner in crime.

Terwijl labels als glam-, blues- en punkrock heden ten dage natuurlijk niet al te avontuurlijk meer in de oren klinken, bewijst Romano Nervoso ten volle dat dit niet noodzakelijk een bezwaar hoeft te wezen. Het uitgedragen “Wallifornische” volksethos gecombineerd met de wat brute flair van frontman Giacomo Panarisi zorgen ervoor dat het allemaal oprecht en interessant blijft. Daarenboven weet de band in beslissende mate hun chansongevoeligheid, waar afsluitende cover 'Babooshka' openlijk van getuigt, in het geheel te verwerken.

'The Return of the Rocking Dead' mag dan weinig vernieuwing herbergen, het album klinkt wel als een eerlijk, ongekunsteld en instant catchy werkstuk.

Romano Nervoso – 'I Don't Trust Anybody Who Doesn't Like Rock n Roll': energiek, catchy en instant toegankelijk

Romano Nervoso's zelfverklaarde spaghetti rock, die nog steeds een mix is van punk en glamrock, komt op de derde langspeler van het vijftal uit La Louvière snedig, krachtig en gebald voor de dag. Eens te meer laten frontman Giacomo Panarisi & co emotie, opstandigheid en entertainment vlotjes hand in hand gaan.

Gedragen door een eerlijke, in-your-face gitaarsound grijpt het up-tempo openingstrio, waaronder vooruitgeschoven single 'Rather Kill a Man' – dat afgaande op enkele interviews Panarisi's groeiende teleurstelling in de mensheid veruitwendigt – je meteen bij de kraag met zijn

energieke, catchy en instant toegankelijke punkrock. Daarmee is de toon voor de rest van het album dan ook definitief gezet.

De Italo-Belgen werken als vanouds met direct verwoorde, herkenbare thema's en aarzelen niet er geregeld enkele rockgemeensplaatsen tegenaan te mikken. Romano Nervoso's arbeidersklasserock beschikt echter over zulk een onmiskenbare geloofwaardigheid en authenticiteit dat het hele plaatje – met een spotlight op Panarisi's onafscheidelijke glitterbroek die het deze keer zelfs tot albumhoes schopte – ten allen tijde volledig klopt.

Dat geldt evenzeer voor de samenwerking met BJ Scott die met de slepende classic rock van 'In My Mind' een nummer helemaal op maat van haar soulvolle bluesstem krijgt aangeboden. Panarisi valt als zanger trouwens allerminst door de mand tijdens dit duet. Grootste verrassing en één van de hoogtepunten van de plaat vormt hierna afsluiter 'Meet the 300 Sicilians' dat met zijn westernritme en diep grommende croon toch wel een buitenbeentje vormt in het oeuvre van de band.

Liefhebbers van ongecompliceerde rock recht uit het hart vinden op 'I Don't Trust Anybody Who Doesn't Like Rock n Roll' met andere woorden zeker hun gading.