Fred & Toody + Top Down in Het Bos (Antwerpen) op 12.02.17

Met Dead Moon-oprichters Fred en Toody Cole haalde Hotsjumenas een koppel levende legendes naar Het Bos voor wat werd aangekondigd als hun laatste optreden op Belgische bodem. Een betere reden om je op een zondagavond naar Antwerpen te reppen, valt aldus slechts moeilijk te bedenken.

Als openingsact voor de hele tour neemt het echtpaar Cole het eveneens vanuit Portland opererende Top Down mee de hort op. Met een door Fred geproduced debuut onder de arm brengt het trio een oerdegelijke set rechtdoor stompende, complexloze garagerock die genregewijs zeker en vast in één lijn ligt met het hoofdprogramma. Terwijl drumster Fiona Campbell er constant de vaart flink in houdt, verdelen bassist Chuck Struggler en gitariste szim netjes de zanglijnen.

Niet veel later maken Fred & Toody hun opwachting, de tekenen des tijds zo goed mogelijk negerend. Ondanks veranderde omstandigheden (de afwezigheid van de onlangs overleden en niet vervangen drummer Andrew Loomis en gezien de leeftijd de noodzaak op stoelen gezeten op te treden) verandert het duo niets aan het opzet van weleer, namelijk één gericht op energie, dynamiek en bovenal enorm veel spelplezier. Je krijgt met andere woorden geen poging tot intiemere herinterpretatie van de nummers; en dat werkt ook als je concerteert voor een schare van je meest toegewijde fans (die zoals Toody terloops opmerkt minstens twee generaties overspannen) en, meer nog, over een enorm arsenaal uitmuntende, even krachtige als catchy en beroerende songs beschikt die in quasi elke omstandigheid overeind blijven.

De snee mag dan doorheen de jaren wat afgebot zijn en het mag dan bij momenten nog wat meer rommelen en rammelen dan weleer, de gevoelsvolle interactie tussen Toody en Fred geeft meer dan ooit vonken. Hoewel laatstgenoemde gaandeweg het optreden wat grappend begint te klagen over een pijnlijk achterwerk van het lange zitten, houdt het tweetal het nagenoeg een uur lang vol. Op unanieme vraag van het publiek persen de grootouders van de underground rock er zelfs nog een bisronde uit met achtereenvolgens 'Out in the Blue', 'It's O.K.' en Elvis-cover 'Can't Help Falling in Love'. Dit laatste orgelpunt is meteen een ultieme uiting van hoe Fred & Toody telkens weer de juiste (spreekwoordelijke) snaar weten te raken, sowieso bij het publiek, maar in de eerste plaats ook bij elkaar. 

Death Valley Girls in Antwerp Music City op 31.01.17

Concertorganisaties Girls go BOOM en Hotsjumenas sloegen de handen in elkaar om het glammy garagepunkcombo Death Valley Girls naar het Antwerpse Music City te halen, een qua capaciteit eerder bescheiden zaal die nog steeds de sfeer waarbinnen het alternatieve rockgebeuren zich jaar of twintig à dertig geleden afspeelde, uitademt en waar de muzikanten (letterlijk) op gelijke hoogte acteren met het publiek. Dat je de band bij gevolg kan aanraken bleef in dit geval niet enkel bij wijze van spreken zo. Tegen het eind van de set begaf frontvrouw Bonnie Bloomgarden zich immers complexloos tussen de toeschouwers om tijdens de zangloze stukken duchtig omhelzingen uit te delen.

Een dik half uur eerder opende het kwartet uit L.A., aanvattend met de titelsong, hun energieke en gebalde optreden met hetzelfde trio als de vorig jaar verschenen langspeler 'Glow In the Dark'. Gedragen door de strak groovende ritmesectie die tevens feilloos de backings verzorgde en de alternatie van grofkorrelige gitaarriffs met galmende intro's en extra's van Larry Schemel, trokken de Death Valley Girls een behoorlijke geluidsmuur op. Bloomgarden bewees evenwel de power die achter haar vocalen steekt door hier als een mes doorheen te snijden.

Weliswaar gedreven door het surplus aan live-energie kregen de meeste songs uit het recentste album, aangevuld met onder meer 'No Reason' en 'Girlfriend' uit het debuut, eenzelfde benadering als de (eveneens al explosieve) studioversies. Enkel het psychedelisch zweverige rustpunt 'Pink Radiation' week hier, met wat opmerkelijke frivoliteiten in de zanglijn erbij aangemeten, vanaf. Toen bissend werd afgesloten met nieuw nummer 'Born Again and Again', kreeg je meteen mee dat voor later dit jaar een nieuwe plaat op de planning staat. Vast en zeker iets om naar uit te kijken!

La Luz & Feels in Het Bos (Antwerpen) op 21.09.16

In de melancholische indiesurf van La Luz vond concertorganisator Hotsjumenas het ideale recept om Het Bos op gepaste wijze de herfst in te leiden. 

Hun recente verhuis naar LA maakte de band rond Shana Cleveland plotsklaps stadsgenoten van Feels met wie ze ook producer Ty Segall delen, en die de eer te beurt valt deze avond op gang te trekken. Terwijl frontvrouw Laena Geronimo & co zich uiteraard hoofdzakelijk concentreren op hun titelloze debuut, weten ze de opbouw nog wat meer body mee te geven door tevens een viertal niet uitgebrachte nummers probleemloos in de set te verwerken. 

Het kwartet schuwt het avontuur niet, grossiert in plotse tempo- en genrewisselingen, en blijft onder leiding van Geronimo, die zich een uiterst begenadigd gitariste toont, desondanks geheel natuurlijk en organisch klinken. Vanaf opener 'Today' neemt Feels je mee op een met de nodige dosis psychedelica overgoten, hectische trip waar een portie lome grunge zomaar naadloos in een snedige lap punkrock kan overgaan, en bewijst zich aldus als een uitstekende zaalopwarmer.

Dat La Luz onlangs hun tweede jaargang in ging van quasi ononderbroken toeren met 'Weirdo Shrine' laat zich vervolgens gehoren in het ultrasoepele samenspel en de loepzuiver uitgevoerde, impressionante backingharmonieën. Toch wat verrassend vat het optreden aan met een integrale uitvoering van dit meest recente album.

Het is niet geheel duidelijk in hoeverre een opstootje met een toeschouwer helemaal aan het begin van de show er een hand in heeft, maar het viertal, Cleveland op kop, laat de luchthartige aanpak die live doorgaans geregeld de kop op steekt, grotendeels achterwege om zowat volledig te focussen op de intense geladenheid van de nummers. Terwijl de onderhuidse spanning daardoor bij momenten haast te snijden is, maakt deze prestatie misschien nog meer dan de plaat duidelijk welk een emotionele kracht aan Clevelands songschrijverij ten grondslag ligt.

Na het albumbesluitende 'True Love Knows' put La Luz met onder meer 'Clear Night Sky', 'Sure as Spring' en 'You Can Never Know' nog even, inclusief een beknopte bisronde, uit ouder materiaal en plaatst zo een exquise kers op de taart.

Bleached in Het Bos (Antwerpen) op 28.05.16

Op hun begin deze maand verschenen nieuwste plaat ruilde Bleached een groot deel van de lo-fi charme van eersteling 'Ride your heart' in voor een door een aantal classic rockelementen ondersteunde grootsere en krachtigere productie.

In Het Bos wordt al snel duidelijk dat het viertal live teruggrijpt naar een no-nonsense aanpak. Met hun paars en blauw geverfde haar brengen de gezusters Clavin immers een complexloze punkrockshow op de planken, waarbij – uiteraard geholpen door een heel arsenaal uiterst aanstekelijke nummers – energie en beleving centraal komen te staan. Ook de uitmuntende bassiste Micayla Grace doet desbetreffend een flinke duit in het zakje onder meer door geregeld op een versterker te kruipen, het publiek in te duiken en te crowdsurfen. Enkele minieme technische problemen (een kapotte snaredrum en een gebroken snaar met afwezigheid van een reserveset) worden dan ook geduldig en met de glimlach opgelost.

In vergelijking met Bleacheds evenzeer overtuigende prestatie een jaar of drie geleden in Magasin 4 lijkt ondertussen een last van Jennifer Clavins schouders gevallen te zijn. Dit uit zich in een hoogst spontane podiumact en een merkelijk bevrijdere, je m'en foutistischere manier van zingen (lees minder geknepen; niet dat we daar indertijd minder voor te vinden waren). Aanvattend met het duo 'Trying to lose myself again' en 'Keep on keepin' on' uit het te promoten 'Welcome the worms' bepaalt dit album grotendeels de set, weliswaar aangevuld met enkele nummers uit 'Ride your heart' zoals 'Searching through the past' en 'Looking for a fight' en zelfs met de nog oudere b-kant 'Electric chair'.

Als start van de enige bisronde zet een cover van de Ramones' 'Today your love, tomorrow the world' de zaal helemaal in vuur en vlam, een elan waarop wordt doorgegaan tijdens het afsluitende 'Next stop' dat ergens halverwege voor een instrumentenwissel tussen Jennifer Clavin en de voor de livetour opgetrommelde drummer Nick Pillot zorgt. In zijn geheel komt Bleached gedreven en dynamisch voor de dag wat de melodieuze kracht van hun songs prima uit de verf laat komen.

Protomartyr & Meatbodies in Het Bos (Antwerpen) op 06.04.16

Concertorganisatie Hotsjumenas haalde alweer een uiterst interessante dubbelaffiche naar Het Bos die met de Californische, zonnige garagepsych van Meatbodies en de donkere postpunk uit Detroit van Protmartyr twee verschillende zijden van de boomende hedendaagse Amerikaanse alternatieve gitaarrock belicht. 

Meatbodies mag er eerst aan beginnen, en gaat, aangedreven door het spitante drumspel van together PANGEA's Erik Jimenez, verschroeiend van start met 'Mountain'. Van meet af aan wordt sterk ingezet op zinneprikkelende twinguitars en begeesterende samenzang tussen Chad Ubovich en Patrick Nolan. Door hun fuzzy garagerock te doorvlechten met een karrevracht psychedelica presenteert de band zich wat als een geslaagde ontmoeting tussen Free en Ty Segall.

Terwijl het viertal met songs als 'Tremmors' en 'Two' vanzelfsprekend hoofdzakelijk put uit hun enige langspeler, krijgt ook wat nieuw materiaal een plaats in de opbouw, net zoals de recent uitgebrachte single 'Valley girl' met b-kant 'Hibernation'. Onderbroken door twee strategisch geplaatste, lang uitgesponnen psychedelische jambandachtige nummers, houdt Meatbodies verder het tempo een uur lang erg hoog, en zorgt zo voor een prima start van het tweeluik.

Hoewel hierna het podium volledig ontruimd en heropgebouwd dient te worden, duurt het niet lang voor Protomartyr er, een stevige voorraad bier in aanslag, zonder veel poespas de beuk in gooit. Aanvattend met 'Cowards starve' ligt de focus, op splitsingle (met R. Ring) 'Blues festival' na, aanvankelijk volledig op 'The agent intellect'. In vergelijking met hun passage in de Botanique vorig jaar lijkt het geheel wat voller en krachtiger voor de dag te komen. Waar van debuut 'No passion, all technique' enkel 'Feral cats' de set haalt, sluipen met onder andere 'Trust me Billy' en 'Scum, rise!' hoe langer hoe meer nummers van 'Under color of official right' het optreden binnen.

Het gevarieerde gitaarwerk van Greg Ahee die even bezield een door merg en been snijdende riff als een vervreemdende soundscape uit de vingers schudt, de dynamische, wat tribaal minimalistische drums van Alex Leonard en het soepele basspel van Scott Davidson creëren een verpletterende totaalsound waarboven Joe Casey op zijn gekende no-nonsense wijze een indringende performance neerzet. De frontman croont, schreeuwt en declameert met zulk een diepgaande overtuiging dat je helemaal wordt meegezogen in het licht verontrustende maatschappijbeeld dat Protomartyr schetst. Na het door 'Come & see' afgesloten bisduo zag je Protmartyrs status als één van de meest indrukwekkende gitaarbands van het moment nog maar eens bevestigd.

together PANGEA & Mozes and the Firstborn in Het Bos (Antwerpen) op 12.02.16

Via Burger Records lijken together PANGEA en Mozes and the Firstborn elkaar helemaal gevonden te hebben in het wereldwijde garagerockmilieu. Samen trokken ze reeds geregeld de baan op en nu wist concertorganisatie Hotsjumenas deze veelbelovende dubbelaffiche ook naar Het Bos te halen.

Aanvattend met 'Skills', op de voet gevolgd door 'Justine' en 'Nowhere bound' uit de te promoten 'Power Ranger'-ep, legt Mozes and the Firstborn van meet af aan een groovende kadans neer waarboven de melodieuze zanglijnen van frontman Melle Dielesen helemaal tot hun recht komen. Relaxed en met zichtbaar spelplezier trekken de Nederlanders het tempo via twee nieuwe nummers (die de belofte op een uitstekende langspeler inhouden) en een handvol singles uit hun debuut (onder andere 'Gimme some' en 'Bloodsucker') geleidelijk aan op om af te sluiten met de snedige punkrock van 'Wannabe' dat een kort en krachtig orgelpunt plaatst op hun uitstekende prestatie.

Hierna brengt ook together PANGEA een weldoordachte mix van nog uit te brengen songs, oudere publiekslievelingen en materiaal uit het recente 'The Phage'. Het viertal trekt een energieke geluidsmuur op die de goedgevulde zaal al snel in beweging brengt en zelfs uitnodigt tot stagediven, maar waarboven de songs niettemin volledig overeind blijven. Naar goede gewoonte komen de Californiërs krachtig, aanstekelijk en gevarieerd voor de dag. Terwijl nummers als 'My head is on too tight', 'Badillac', 'Offer', 'River' en 'Too drunk to cum' tijdens de reguliere set de temperatuur gevoelig doen stijgen, halen Keegan & co als enige toegift hun cover van ‘Gates of heaven’ (The Dad Horse Experiences) nog eens van onder het stof.

Beide groepen losten de hooggespannen verwachtingen volledig in en bewezen zich als uitermate interessante hedendaagse alternatieve rockband. Ze weten inhoud te koppelen aan toegankelijkheid en verbreden waar nodig het spectrum van hun garagerock gevoelig zolang de song dat vereist. Dit alles vertalen ze daarenboven elk op zijn manier moeiteloos naar het podium.

Wie er niet bij kon zijn krijgt vanavond trouwens een herkansing in Madame Moustache (Brussel).

Shannon and the Clams + The Babe Rainbow + The Tubs + Wild Raccoon vs Grand Guru in Het Bos (Antwerpen) op 20.11.15

Met maar liefst drie voorprogramma's die genregewijs eerder weinig met elkaar te maken hebben en die elk voldoende tijd toebedeeld krijgen een volwaardige set op de planken te brengen, zou je de door Hotsjumenas georganiseerde en door Shannon and the Clams geheadlinede avond in Het Bos in wezen wel kunnen beschouwen als een soort mini-festival.

Als eerste brengt het individueel van een gitaar voorziene en achter een basdrum gezeten Franse duo Wild Raccoon vs Grand Guru een flinke dosis stoned overkomende, lofi garage ten berde. De twee opereren hoofdzakelijk in afwisseling en ondersteunen elkaar slechts hoogst minimaal. Waar laatstgenoemde eerder van het rammelend stompende type is, gaat Wild Raccoon onder andere door middel van een resem galmende effecten voor een meer psychedelische aanpak.

The Tubs laten vervolgens hun optreden duidelijk uiteenvallen in twee aaneensluitende stukken. Terwijl het eerste, op The Scabs-leest geschoeide, soulbluesy poprockgedeelte nog frivool en uiterst aanstekelijk voor de dag komt, valt de frontman zowel qua zang als qua gitaarspel wat door de mand in het eerder door Admiral Freebee beïnvloede, laatste deel. De gezapigere countryrock laat immers meer ruimte om vocaal en solerend uit te halen wat een gebrek aan toonvastheid en vloeiende inventiviteit bloot legt.

De door de drummer gezongen, technisch uiterst verfijnde, licht psychedelische poprock van The Babe Rainbow haalt hierna duidelijk de mosterd bij hippe vogels als Kurt Vile en The War On Drugs. Dat de Australiërs stilering hoog in het vaandel dragen, bewijst het centraal vooraan geplaatste groepslid dat muzikaal zo goed als helemaal overbodig is, en met zijn zorgvuldig getrimde baard en baret hoofdzakelijk een visuele functie te vervullen krijgt. Terwijl allerminst een originaliteitsprijs wordt betracht, levert het viertal een hoogstaande en sfeervolle prestatie af waarbij de jazzy invloeden hoe langer hoe nadrukkelijker de performance binnen sluipen.

Snedig openend met de retrosurf van 'The bog' uit recent album 'Gone by the dawn' zet hoofdact Shannon and the Clams helemaal in op jaren 50 en 60-oldiespop, inclusief glitterjasjes. Op een sporadisch nummer als 'The rat house' en de in vergelijking met the good old days iets harder doormeppende drummer na, blijven de dikwijls aangehaalde punkinvloeden, nagenoeg volledig achterwege. Het tekort aan vernieuwing en verrassende wendingen wordt door de hoge herkenbaarheidsfactor omgezet in een voordeel waar de aanwezigen wel pap van lusten.

Live staat singersongwriter Will Sprott de Californiërs bij op keyboards wat voor een perfect uitgebalanceerde sound zorgt. Na de tour van La Luz eerder dit najaar bleef Sprott, die toen als merchandiseman fungeerde, in gezelschap van Shana Cleveland in Europa om nog met hun bevriende labelgenoten rond te trekken. Dit leidt tot het leuke extraatje dat ook Cleveland enkele nummers lang deel uit komt maken van het met harmonieën goochelende achtergrondkoor.

Cody Blanchard komt op gitaar erg sterk uit de verf, en zowel zijn stemtimbre als dat van mede frontfiguur Shannon Shaw die moeiteloos in een authentieke rasp weet te schieten, leent zich perfect voor een onvervalste retrofeel, waardoor de zaal zo goed als van bij de eerste noten in vuur en vlam staat. Dit vindt uiteindelijk nog zijn culminatiepunt in een nogal voor de hand liggende cover van Del Shannons 'Runaway'. Shannon and the Clams presenteert zich met andere woorden als een band met een geweldig hoog entertainmentgehalte en als ideale afsluiter voor een naar nostalgie hongerend publiek.