Posts tonen met het label Heimat. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Heimat. Alle posts tonen

donderdag 20 februari 2020

Heimat in Café Central (Brussel) op 19.02.20


In de vier jaar die tussen de titelloze debuutplaat en het heden ligt, wist Heimat zich duidelijk een aardige reputatie op te bouwen. In het ruime Café Central is het namelijk volop wemelen, drummen en uiteindelijk zelfs koppen lopen reeds lang voor het Straatsburgse duo aan de set begint.


Nauwelijks een minuut of vijf nadat ze het podium betraden, en laptop, synths en microfoon inplugden trappen Olivier Demeaux en Armelle Oberlé af met 'So Traurig'. Na deze eerder rustige aanvang laat het hieropvolgende nieuwe nummer met zijn agressieve beats het andere einde van het door het combo bestreken spectrum zien. 'Tot und Hoch' is vervolgens het geknipte recept om de hele zaal mee te zuigen in een kolkende roes. Openend met een (in de cultuurhistorische betekenis van het woord) romantisch aanvoelende aanhef, schiet de song halverwege abrupt in Heimats kenmerkende dynamische, drukke en opzwepend groovende, complexe beat, die veelal steunt op een pompende basdreun waarrond een heleboel lichtvoetigere percussie, bezwerende melodietjes en sfeerscheppende sounds cirkelen. De intensiteit zal van dan af aan niet meer zakken.

Met het aura, het timbre en de zanglijnen van een sirene uit legendes en sagen hypnotizeert Oberlé bij wijze van spreken de toehoorders. Het klankenpallet van het afwisselend gehanteerde Duits en Italiaans past ook perfect in deze optiek. Met het vooruitgeschoven 'Unterwegs' kondigde Heimat onlangs aan dat later dit jaar een tweede release in de rekken zal liggen. Waar deze single deze avond niet naar de planken gebracht wordt, zijn de twee gespeelde onuitgegeven songs snediger en krachtiger van aard. Zo passen ze perfect bij ouder werk zoals 'Pompei' en 'Trocadéro'.

Wegens een (te) lang uitgelopen voorprogramma en een tijdsbegrenzing op nachtlawaai zit de duidelijk felgesmaakte show er tamelijk snel verplicht op. Na een goed half uur vormt een intens, opzwepend en uitermate dansbaar 'Wieder Ja!' immers alreeds het slotakoord van een dito liveperformace. Wie er niet bij kon zijn of er niet genoeg van kreeg, kan morgen (21.02) overigens nog terecht in Doornik (Water Moulin).

https://www.facebook.com/overfromunderground/


zondag 25 februari 2018

Heimat + Attic Ted + Seb and the Rhâââ Dicks in Water Moulin (Doornik) op 24.02.18


In een tot alternatieve concertlocatie omgedoopt rijhuis aan de treinsporen van Doornik kan je in een aangename laissez-faire atmosfeer met de regelmaat van de klok terecht om enkele uiterst interessante optredens te gaan beleven. Maakte Heimat met hun popgevoelige coldwave vorig jaar nog indruk op de planken van de Botanique (als voorprogramma van Protomartyr), zakken ze voor hun volgende Belgische passage af naar Water Moulin, waar eerst nog enkele muzikale excentriekelingen de tijd en ruimte krijgen de zaal op te warmen.


Ondanks de naam schuilt achter Seb and the Rhâââ Dicks een eenling. Deze Fransman houdt het midden tussen een cynische singersongwriter en een sarcastische stand-up comedian. Seb wisselt bedrieglijk knullige lofi-ballades af met op voorhand opgenomen en via cassetterecorder afgespeelde up-tempo punkrocknummers waarboven hij, in het publiek duikend, een pastiche neerzet op het clichébeeld van de agressieve punkfrontman.

Ook Attic Ted kan je geen gebrek aan theatraliteit verwijten. Voorzien van twee enorme maskers (een mannelijk en een vrouwelijk) en heel wat instrumenten verzorgt de Texaan het entertainment door op bizarre wijze dance, folklore, punk en cabaret naadloos tot een geheel te smeden. Vaak valt hij terug op twangy westerngitaren boven een even plompe als aanstekelijke carrnavalsbeat waarop het in de zaal makkelijk hotsen en botsen is, wat dan ook uitbundig gebeurt.

Heimat opent vervolgens loeihard met het weemoedige 'So traurig' en het minimalistische 'Dein Architekt'. Knoppendraaier Olivier Demeaux creëert zijn indrukwekkende sound met donkere beats en diep brommende bassen live onder meer aan de hand van een hele batterij voorversterkers. Als hij voor een nieuw nummer de schuiven wat verder wil opentrekken, is het duo echter vertrokken voor minstens een dik half uur technische problemen. Frontvrouw Armelle Oberle vertelt dan maar een grap, maar die blijkt niet lang genoeg om het euvel te verhelpen.

Uiteindelijk zet Heimat op hoop van zegen 'Tot und Hoch' in, al valt de klank heel het nummer door met de regelmaat van de klok (deels) weg. Hieropvolgend wordt een lang uitgesponnen 'Trocadéro' gebruikt om de sound op punt te stellen, waardoor het beoogde effect in de opbouw als eerste hoogtepunt uiteraard verloren gaat. Hierna lijken de problemen evenwel definitief van de baan.

Met ondermeer 'Pompei', een op een snedig marsritme geënt, energiek nieuw nummer en logische afsluiter 'Wek' duurt de ingezette finale net lang genoeg om uiteindelijk toch helemaal in de sfeer te geraken. Oberle die van meet af aan besloten had er een expressieve performance van te maken klinkt scherp en snedig, terwijl Demeaux een bezwerende geluidsmuur optrekt. Water Moulin trekt bovendien een heel positief en dankbaar publiek aan dat zich zonder enig verwijt richting onvoorziene omstandigheden volledig laat gaan, waardoor het optreden alsnog succesvol uitdraait. Als wederdienst gooit het tweetal uit Straatsburg er nog een welverdiende bisronde tegenaan waarbij 'Wieder Ja' en de militaristische nieuwe song uitgebreid hernomen worden.

Hoe laat het ondertussen ook geworden is, in Doornik lijken ze vervolgens niet van plan het ingezette feest snel af te breken.




donderdag 21 december 2017

Eindejaarslijstje 2017




Albums (alfabetisch)

Chastity Belt – 'I Used To Spend So Much Time Alone'
Cherry Glazerr – 'Apocalipstick'
Crystal Fairy – 'Crystal Fairy'
Firefang – 'Firefang'
Mark Lanegan – 'Gargoyle'
Matthew Melton – 'Night Life'
John Murry – 'A Short History of Decay'
Protomartyr – 'Relatives In Descent'
R. Ring – 'Ignite the Rest'
Will Sprott – 'Ten Fingers'
Together Pangea – 'Bulls and Roosters'
Warm Soda – 'I Don't Wanna Grow Up'
Who Is She? – 'Seattle Gossip'


Songs (die niet op bovengenoemde albums staan)

Bleached – 'Can You Deal?'
The Breeders – 'Wait in the Car'
The Coathangers – 'Captain's Dead'
Daddy Issues – 'Boys of Summer'
L.A. Witch – 'Kill My Baby Tonight'
Mozes and the Firstborn – 'Tired Asphalt'
Nots – 'In Glass'
Romano Nervoso – 'I'd Rather Kill a Man Than an Animal'
Trapper Schoepp – 'The Scat'
Slow Bear – 'Fucking Off'
ti.po.ta – 'Peki Peki Song'
White Mystery – 'Mars Death Pact'
Scott Yoder – 'Ways of Love'


Optredens (chronologisch)

Death Valley Girls, Antwerp Music City (Antwerpen), 31.01
Fred and Toody, Het Bos (Antwerpen), 12.02
Cherry Glazerr, Trix (Antwerpen), 22.02
Steal Shit Do Drugs, Water Moulin (Doornik), 24.02
Mozes and the Firstborn, RocKing (Eindhoven), 26.04
The Coathangers, Psych over 9000 (Gent), 24.05
Nots, Beursschouwburg (Brussel), 09.06
Bleached, La Zone (Luik), 26.06
Slow Bear, Trefpunt (Gent), 03.07
Boytoy, Le Risquons-tout en goguette (Moeskroen), 12.07
Chastity Belt, Botanique (Brussel), 15.09
Together Pangea, Het Bos (Antwerpen), 18.11
Protomartyr & Heimat, Botanique (Brussel), 21.11


Vooruitzichten

Nieuw materiaal van Feels, Le Butcherettes, Slow Bear, Mozes and the Firstborn, La Luz en Romano Nervoso, hopelijk gepaard gaand met optredens. Trapper Schoepp heeft alvast aangekondigd in april naar Europa te komen.


woensdag 22 november 2017

Protomartyr & Heimat in Botanique (Brussel) op 21.11.17

De Rotonde van de Botanique wordt stilaan te klein voor Protomartyr. Na twee eerdere Brusselse passages op dezelfde locatie kon eerder deze week voor het eerst het bordje 'Uitverkocht' worden boven gehaald. Met elke nieuwe release lijkt het viertal uit Detroit er systematisch een heleboel fans bij te winnen wat na vierde langspeler 'Relatives In Descent' aldus resulteerde in een helemaal volgepakte zaal.

Zo ver is het nog lang niet als voorprogramma Heimat de avond op gang trapt. Met 'So Traurig' kiest het Franse duo voor een minimalistische, sombere en beklemmende aanloop. Halverwege derde nummer 'Tot und Hoch' verandert de toon – middels zwaardere, repetitieve dreunen en een door Olivier Demeaux kundig uit zijn laptop getoverde almaar rijkere, bezwerende inkleding – resoluut richting opzwepend. Nummers als 'Pompei', 'Wieder Ja' en 'Trocadero' zorgen ervoor dat deze aanpak tot aan afsluiter 'Wek' makkelijk wordt aangehouden. De snerpende vocalen van Armelle Oberle snijden door merg en been en dragen bij aan een unheimliche sfeer.


Hoewel Joe Casey een halfuurtje later nonchalant het podium opwandelt met een large-sized Botanique-beker bier, is opener 'My Chidren' nauwelijks bezig of hij duikelt al een flesje bier en een kroontjeswipper uit de binnenzak van zijn vest op. Dit staat niet in de weg dat Protomartyr een erg geroutineerde indruk wekt. De band is hecht op elkaar ingespeeld en schippert vaardig als één organisme tussen grillige postpunk en scheurende punkrock.

Terwijl de pompende drums van Alex Leonard de troepen veilig langs allerhande tempowisselingen en stijlbreuken loodsen, houdt bassist Scott Davidson er constant de vaart in. Greg Ahee schiet dan weer als vanouds moeiteloos van zweverige, ijle stukken in snedige riffs. Hierboven declameert, schreeuwt en croont (telkens met eenzelfde verbetenheid) Casey zijn wereldpessimistische lyrics.

Aangevuld met ouder werk zoals 'Dope Cloud', 'Ain't So Simple' 'What the Wall Said', bevat de hoofdmoot van de setopbouw haast vanzelfsprekend recente songs uit de nieuwe plaat. In zijn geheel vallen er zo weinig verrassingen te rapen, maar dat maakt het daarom niet minder goed. Na het dreunend afsluitende 'Half Sister' krijgt het publiek er met 'Why Does It Shake?' en 'Scum, Rise!' dan nog twee favorieten tegenaan gegooid als toegift op een even energieke als professioneel gebrachte show.


vrijdag 27 oktober 2017

Heimat – 'Heimat': eenvoud, directheid en ijzingwekkende kilte

Wie van plan is op 21 november naar Protomartyr in de Botanique te gaan, zakt die dag maar beter op tijd af richting Brussel. Voorprogramma Heimat belooft immers zeker en vast de moeite waard te worden. Begin 2016 debuteerde dit Franse duo, dat eerder al zijn strepen verdiende bij onder meer The Dreams en Cheveu, met een ijzersterk, zelfgetiteld album.


Vanaf de zich heen en weer kronkelend ontplooiende opener 'Wieder Ja!' wekt knoppendraaier Olivier Demeaux met elektronische klanken een kil, desperaat landschap tot leven waarboven de krachtige vocalen van Armelle Oberle – die zich op twee in het Italiaans gebrachte nummers na van het Duits bedient – als een mes door de boter snijden. De frontvrouw combineert in haar zanglijnen de eenvoud en directheid van nursery rhymes, terwijl Demeaux dan weer een aanzienlijk arsenaal met basklanken aangedikte, onheilspellende drones neerlegt waarrond doorgaans een heleboel nerveus springerige beats cirkelen. Waar de verdere inkleding bij momenten erg minimalistisch blijft (bv. 'Dein Architect') laat een meer uitgewerkte songs zoals 'Pompei' zich haast beluisteren als een hedendaagse versie van Kurt Weills volksklassiek.

Binnen het aldus gebrachte cold wave-genre weet Heimat voor heel wat variatie te zorgen en tegelijkertijd op elk moment uiterst aanstekelijk voor de dag te komen. De debuutplaat van het tweetal is zowel edgy en artistiek als intrigerend en meeslepend.

https://www.facebook.com/Over-from-underground-1466055173714208/