Firefang in Café Fatima (Gent) op 17.11.18

Nagenoeg twee jaar geleden nam Firefang, dat je met wat zin voor vereenvoudiging muzikaal kan omschrijven als Mudhoney meets Neil Young, een vliegende start met een goed onthaalde, uitstekende, titelloze debuutlangspeler. Was het de laatste maanden wat windstil geworden rond het trio, kon je ze gisteren toch nog eens live aan het werk zien in het sfeervolle café Fatima in thuisstad Gent.

Met enkele up tempo, scheurende nummers uit hun album (waaronder 'Crazy') vat Firefang de koe meteen snedig bij de horens om even later via het zich plechtstatig ontplooiende 'In a Home' voor het eerst de meer slepende tour op te trekken. Wanneer hij zich niet de longen uit het lijf aan het schreeuwen is, bedient frontman Steven De Poorter zich nog steeds geregeld van een stemvervormende als micro aangesloten ouderwetse telefoon. De onberispelijke, soepel groovende ritmesectie kleeft als een tweede huid op de dynamiek die De Poorter neerlegt in zijn gitaarwerk dat bestaat uit intens geramde akkoorden, steevast functioneel gebruikte solo's, en ingehouden, een uitbarsting anticiperende riedels.

Het hechte duo Bram Dewilde (bas)/Maarten Buyst (drums) laat zich immers nergens uit het lood slaan, zelfs niet wanneer ze voor een flinke uitdaging worden geplaatst. Het typeert de ongedwongen sfeer van de avond dat, blijkbaar improvisatorisch, gekozen wordt een niet echt gerodeerd nummer te brengen. De aanwezigen krijgen met name een eerste glimp aangeboden van het gospelgrungeproject waar de band momenteel aan werkt, via een Amerikaanse traditional die de lading van het label volledig dekt. Meteen hierop volgen een verschroeiende -helemaal in de stijl van het oigineel - Nirvana-cover ('School') en de inmiddels welgekende herneming van Alicia Keys' 'Fallin''.

Verder put de volledige reguliere set uit het debuut. Via onder meer de ziedende protestsong 'Nothing' wordt zo toegewerkt naar een zinderende finale die haar orgelpunt vindt in het zich langzaam richting epische climax ontwikkelende 'I Sing I Sing'. 'Waiting List' wordt deze keer weerhouden voor de bisronde die vervolgens nog een ultieme kers op de taart krijgt middels een energieke cover van 'God' (John Lennon). Firefang stond met dit alles garant voor een bevlogen, energieke en gedreven prestatie die niet alleen aangeeft dat de drietal in staat is zelf een uitmuntende song af te leveren, maar dat ze ook uitvoerend ijzersterk voor de dag weten te komen.

Eindejaarslijstje 2017

Albums (alfabetisch)

Chastity Belt – 'I Used To Spend So Much Time Alone'

Cherry Glazerr – 'Apocalipstick'

Crystal Fairy – 'Crystal Fairy'

Firefang – 'Firefang'

Mark Lanegan – 'Gargoyle'

Matthew Melton – 'Night Life'

John Murry – 'A Short History of Decay'

Protomartyr – 'Relatives In Descent'

R. Ring – 'Ignite the Rest'

Will Sprott – 'Ten Fingers'

Together Pangea – 'Bulls and Roosters'

Warm Soda – 'I Don't Wanna Grow Up'

Who Is She? – 'Seattle Gossip'

Songs (die niet op bovengenoemde albums staan)

Bleached – 'Can You Deal?'

The Breeders – 'Wait in the Car'

The Coathangers – 'Captain's Dead'

Daddy Issues – 'Boys of Summer'

L.A. Witch – 'Kill My Baby Tonight'

Mozes and the Firstborn – 'Tired Asphalt'

Nots – 'In Glass'

Romano Nervoso – 'I'd Rather Kill a Man Than an Animal'

Trapper Schoepp – 'The Scat'

Slow Bear – 'Fucking Off'

ti.po.ta – 'Peki Peki Song'

White Mystery – 'Mars Death Pact'

Scott Yoder – 'Ways of Love'

Optredens (chronologisch)

Death Valley Girls, Antwerp Music City (Antwerpen), 31.01

Fred and Toody, Het Bos (Antwerpen), 12.02

Cherry Glazerr, Trix (Antwerpen), 22.02

Steal Shit Do Drugs, Water Moulin (Doornik), 24.02

Mozes and the Firstborn, RocKing (Eindhoven), 26.04

The Coathangers, Psych over 9000 (Gent), 24.05

Nots, Beursschouwburg (Brussel), 09.06

Bleached, La Zone (Luik), 26.06

Slow Bear, Trefpunt (Gent), 03.07

Boytoy, Le Risquons-tout en goguette (Moeskroen), 12.07

Chastity Belt, Botanique (Brussel), 15.09

Together Pangea, Het Bos (Antwerpen), 18.11

Protomartyr & Heimat, Botanique (Brussel), 21.11

Vooruitzichten

Nieuw materiaal van Feels, Le Butcherettes, Slow Bear, Mozes and the Firstborn, La Luz en Romano Nervoso, hopelijk gepaard gaand met optredens. Trapper Schoepp heeft alvast aangekondigd in april naar Europa te komen.

Interview Firefang: “Aan de rand van de maatschappij gebeuren de interessanste dingen.”

Zelfs nu juli al met rasse schreden zijn einde nadert, staat Firefangs debuut hier nog steeds met stip genoteerd in het lijstje met favoriete releases van het huidige jaar. Deze bezielde langspeler plaatst de song helemaal centraal en draagt overduidelijk waarden als authenticiteit, non-conformisme, integriteit en engagement uit. Dat deze zaken in het meest gemediatiseerde deel van het hedendaagse muzieklandschap – in tegenstelling tot enkele periodes uit het verleden – doorgaans helemaal naar de achtergrond gedrukt al dan niet gecorrumpeerd worden en hier alsnog prominent aan de oppervlakte figureren, heeft zo zijn redenen, komen we te weten in een ontspannen gesprek met frontman Steven De Poorter, bassist Bram Dewilde en drummer Maarten Buyst, een klein uurtje voor ze op een podium in het Gentse het beste van zichzelf geven.

De Poorter: Op de plaat staan allemaal nummers die ik lang geleden schreef, maar nooit heb opgenomen. Vroeger speelde ik die in een band die verschillende namen heeft gehad zoals Maitreya en Confused. Ik ben dan voor een paar jaar naar het buitenland verhuisd wat het einde van dat project betekende. We hadden redelijk wat opgetreden zonder ooit iets uit te brengen. Vervolgens speelde ik in behoorlijk veel andere bands, genregewijs voornamelijk richting bluegrass, country en psychedelic folk, en toen ik terug kwam in België had ik enorm veel zin om die songs van daarvoor alsnog vast te leggen, gewoon omdat ik ze zo goed vond. En daar komt bij dat ik er echt naar snakte om weer eens iets harders te gaan doen.

Dewilde: Steven heeft het album dan opgenomen voor Maarten en ik bij de groep kwamen.

De Poorter: Er was inderdaad geen band op dat moment, dus ik heb gewoon die gasten van vroeger gevraagd om eenmalig de studio in te duiken. We boekten een dag opnameruimte, repeteerden een week en speelden op één werkdag tweeënveertig takes in, zodanig dat we de basistracks hadden; enkel bas, drums en electrische gitaar dus. Daarna heb ik de rest op mijn kamertje geproducet: de vocalen ingezongen en de leadgitaren toegevoegd, hier en daar met de hulp van verschillende mensen, maar hoofdzakelijk alleen. Voor de mix ben ik ook zelf verantwoordelijk, waar ik de mastering dan weer wel uitbesteedde. Op die manier heeft de productie van de cd me in totaal slechts zeshonderd euro gekost, driehonderd euro voor een dag studio en nog eens evenveel voor de mastering.

En toen wilde je die nummers hoogstwaarschijnlijk weer live op een podium gaan presenteren, maar stond je daar zonder groepsleden?

De Poorter: Inderdaad. Die vorige band had geen tijd meer om te spelen omdat ze ondertussen allemaal een deftige job hadden en daarbovenop richtten ze een Elvis-coverband op die veel succesvoller was en waar ze geld mee verdienden op bachelorfeestjes en dergelijke. Ik heb het album een jaar laten liggen tot ik met Maarten in contact kwam via het internet en we samen begonnen te repeteren.

Buyst: Ik drum al sinds mijn twintigste, dus al zowat tien jaar, constant in verschillende bands die komen en gaan, terwijl ik eigenlijk altijd op zoek was naar iets in de stijl van Firefang. Uiteindelijk had ik dat dus gevonden.

Dewilde: En dan stak het toeval een handje toe. Ik ben ook nog boeker voor andere groepen zoals Equinox, the Peacekeeper waar Steven banjo bij speelt. Na een optreden van hen in Trefpunt stonden we samen buiten met een gemeenschappelijke vriend die langs zijn neus weg opmerkte dat ik bas speelde en hij nog een bassist zocht. En voila...

Hoewel jullie qua stijl heden ten dage een tamelijk op zichzelf staande plaats innemen, opent jullie plaat met enkele nummers die best wel bij de bloeiende Belgische garagerockgolf zou kunnen passen. Zoeken en vinden jullie daar aansluiting bij?

De Poorter: Bewust zoeken niet, neen; vinden, misschien wel, maar we zijn daar zo niet mee bezig, we hebben geen groot promoplan.

Dewilde: Ik voel daar wel een soort natuurlijke affiniteit mee en ik ben ook goed bevriend met enkele van die groepen zoals The Glücks en Mind Rays. Ik heb die bijvoorbeeld ook al geprogrammeerd in een krakerscafeetje hier in Gent, één van mijn passies. Dus moesten we eens samen op een affiche terecht komen, zou ik dat natuurlijk geweldig vinden. Ook al is onze muziek op het gebied van genre toch iets anders, dat is wel een feit.

Hebben jullie bepaalde verwachtingen? Wat hopen jullie te bereiken met Firefang?

Dewilde: We kunnen alleen maar zelf ons best doen en dan zien we wel wat er op ons afkomt. We zijn alleszins al heel tevreden met de vele positieve recensies die we kregen. Wel vind ik het wat jammer dat ik weinig tijd over had om shows te boeken voor deze zomer. Ik denk dat we er pas in het najaar terug stevig kunnen invliegen. Er staat een nieuwe clip op het programma, en we gaan aan een opvolger voor de cd beginnen.

De Poorter: Bram doet zijn best. (schertsend) Toch denk ik dat ik beter een Youtube-kanaal opstart om bekend te worden, dat is namelijk veel efficiënter tegenwoordig. (ernstig) Muziek is niet meer in, weet je, het gaat vandaag de dag meer over attitude.

Valt voor dat toekomstige album dan een stijlbreuk te verwachten omdat er zoveel tijd tussen zit in vergelijking met het schrijven van de vorige?

Buyst: We zijn een energieke band en dat zal zeker zo blijven.

De Poorter: Melodie is essentieel voor mij en ook dat zal niet veranderen. Ik ben niet van plan met nummers af te komen die enkel om de sound draaien. Het vertrekpunt is steevast de song zelf. Ik ben trouwens nooit gestopt met schrijven, dus het is niet zo dat ik eerst wat roest moet wegwerken. Daarom denk ik dat er in dat opzicht niet echt een groot verschil te merken zal zijn. Ons idee is verder om een homestudio te maken in een nieuw boerderijtje dat we proberen te kraken zodanig dat we bij de opnames zoveel mogelijk live kunnen spelen. Dat werkt voor mij immers het best qua flow.

Dewilde: En je kan daar dan eigenlijk ook gewoon repeteren en dat opnemen. Stel dat er iets interessants tussen zit, dan kunnen we dat meteen gebruiken. We hebben momenteel al zeker een stuk of acht ideeën voor nieuwe nummers.

De Poorter: Soundsgewijs hoop ik op een iets betere productie, zonder te overdrijven uiteraard. Soms wil ik minimalistisch en lofi gaan à la Dead Moon omdat dat tot mijn lievelingsmuziek behoort, maar evengoed wil ik er daarnaast nog iets psychedelisch in krijgen. Het zal een verrassing worden...

Dewilde: We hebben overigens ook al wat repetitievere dingen geprobeerd, en ik ben daar zeker voor te vinden.

De Poorter: Wist je trouwens dat we, zonder resultaat helaas, vorig jaar al nieuwe opnames gemaakt hebben? We mochten gratis opnemen in Motormusic, de studio van Clouseau en Milow godbetert, via een stagiair waar Maarten bevriend mee was.

Buyst: Toen nog wel, ja.

De Poorter: We hebben twee supertoffe covers opgenomen, 'God' van John Lennon en 'Fallin'' van Alicia Keys. Vervolgens duurde het erg lang voor we iets concreets doorgestuurd kregen, en toen is Maarten een soort Facebookgevecht begonnen. Het laatste dat we hoorden was dan dat onze bestanden gewist zijn. Spijtig, maar ook niet meer dan dat. We gaan dat zelf zeker nog eens over doen en minstens even goed. Eigenlijk wilde ik maar even illustreren waarom we Maarten zo weinig mogelijk aan het woord laten in het openbaar. (lacht)

Hoe belangrijk zijn de lyrics in het geheel van Firefang?

De Poorter: Ik heb ook nog een akoestisch project, A Drifters Heart genaamd, dat mijn zachtere kant veruitwendigt, en daarvoor heb ik altijd goed over de lyrics nagedacht. Ze behandelen persoonlijke en politieke vragen waar ik mee zit, terwijl Firefang meer mijn woedende kant naar buiten brengt. Uiteindelijk zijn beide dingen behoorlijk existentieel qua thema's, al moet ik zeggen dat ik daar ten tijde van het schrijven van ons debuut minder mee bezig was.

Toch zitten daar al behoorlijk wat aanklachtnummers tussen.

De Poorter: Ik ben dan ook echt een anarchist. Ik kraak al jaren, en ik heb bijvoorbeeld in het Lappersfort gewoond tijdens de bosbezetting. Vandaar dat ik de hele muziekindustrie een grote grap vind; dat is puur kapitalisme en ze kunnen echt wel mijn rug op. Ik wil muziek maken voor mensen en dat is het. Met al dat ego en geld wil ik niets te maken hebben. Als ik heel mijn leven in kraakpandjes blijf spelen, zal ik dat waarschijnlijk leuker vinden dan om het even wat. Ik heb niet echt de ambitie om bekend te worden met mijn muziek. Aan de rand van de maatschappij gebeuren de interessantste dingen en voor mij is het helemaal oké om daar te vertoeven, want heel die mainstream popcultuur is gewoon ziekelijk.

Dewilde: Langs de andere kant is er natuurlijk wel een verschil tussen het Sportpaleis etcetera en clubs zoals 4AD waar we ons releaseconcert hebben gegeven. In dat soort coole, iets officiëlere zaken voelen we ons zeker ook erg in onze schik.

De Poorter: Bram doet dat boeken trouwens heel goed. Hij vindt de interessantste plekken voor ons om op te treden. In Gent zijn we op de meeste plaatsen waar ik zou willen concerteren al geweest; ik heb het dan over Trefpunt en Kinky Star enzo. In de Charlatan kom ik dan weer liever niet terecht. Ik heb overigens zelf ook lang de bookings gedaan in 't Landhuis toen ik daar woonde, waardoor ik aan den lijve ondervond dat er echt een subcultuur van supergoede muziek bestaat die gewoon van kraakpand naar alternatieve scene gaat. Daar gebeurt het uiteindelijk qua muziek, daar kan je nog dingen zien die je verrassen en die leuk zijn, en je wordt er niet aanzien als een wandelende portefeuille. Je kan er voor een halve of een hele euro een pintje krijgen, iedereen is welkom en de muziek leeft. Ik zie daarbuiten gewoon niet veel plaatsen waar ik echt graag wil optreden.

Dewilde: We kunnen onszelf trouwens best wel relativeren hoor. We willen live ook niet al te ernstig overkomen. Soms trek ik bijvoorbeeld wel eens vrouwenkleren aan en van die dingen; niet puur voor de gimmick, maar om te tonen dat we ons ook niet al te serieus pakken.

De Poorter: Tegelijkertijd is dat toch ook een manier om onze steun te betuigen aan het feminisme en de queer-gemeenschap. Indien mensen die naar stoere muziek luisteren, last hebben van vrouwen en homo's, dan is het misschien wel confronterend als Bram daar in een jurk staat.

Buyst: (contemplatief) We proberen muziek te maken met een hart...

(De Poorter en Dewilde proesten het uit)

Firefang tijdens opening B.I.Y. Skatepark (Gent) op 24.06.17

De ingebruikname van een nieuw skatepark aan het Gentse Handelsdok kreeg een muzikale omlijsting van onder meer de grungy garagerock van Firefang dat eerder dit jaar debuteerde met een ijzersterke langspeler.

Ietwat verrassend vat het trio aan met een bluesy cover van Alicia Keys' 'Fallin''. Beginnend met het snedige 'Down' gevolgd door een impressionante versie van het episch losbarstende 'Waiting List' staat de rest van het optreden volledig in het teken van de debuutplaat. Ook live brengt de band een uiterst dynamische performance waarin gebalde nummers naadloos alterneren met meer slepend, geduldig naar enkele climaxen toewerkend materiaal.

Terwijl Steven De Poorter in de kalmere stukken gebruik maakt van een ouderwets telefoontoestel met draaischijf als stemvervormer, jaagt hij zijn woest schreeuwende uithalen doorgaans door een conventionele microfoon. Nauwelijks gehinderd door enkele gebroken snaren weet de frontman met veel gevoel telkens juiste noot te kiezen, en trekt hij even makkelijk een verschroeiende gitaarmuur op. Firefang spreidt een no nonsense attitude ten toon, interageert sterk met elkaar en creëert als dusdanig een meeslepende groove waarboven de songs helemaal tot hun recht komen. Als de laatste tonen van afsluiter 'In a Home' uitdoven besef je dan ook dat je één van de interessantste Belgische bands van het moment aan het werk gezien hebt.

Firefang – 'Firefang': uitstekend debuut

Firefangs zelfgetitelde eersteling neemt een vliegende start met het naar de speedrock van Zeke neigende 'Crazy', op de voet gevolgd door de vuile garageblues van 'Down'. Zo ben je meteen klaar wakker voor het echte werk. 'Waiting List' geeft immers een eerste keer aan waar de ware kracht van de het Gentse drietal ligt, namelijk in lang uitgesponnen, bezwerend slepende nummers waarop de bandleden als één hecht organisme op en neer deinen, en meticuleus een haast ondraaglijke spanning opbouwen om vervolgens furieus stoom af te laten.

Terwijl geregeld nog wel kort en krachtig wordt toegeslagen met onder meer protestsong 'Nothing' en het aan een Mudhoney-riff opgehangen 'Sheezzz', zijn het eerder nummers als het hypnotiserende 'In a Home' en het sludge-grungy 'One Day' die eigenlijk de toon van het album bepalen. Welke genrerichting de band ook inslaat, een constante blijft de door de ritmesectie neergelegde soepele en catchy groove en het van veel feeling getuigende gitaarspel van frontman Steven “Andsowon” De Poorter. Zijn zangpartijen schieten dan weer wel verschillende kanten op gaande van het onversaagd de stembanden aan gort schreeuwen over een aan figuren als Nick Cave verwante indringende croon tot zelfs enkele uitingen van trillende yarling.

Firefang debuteert met andere woorden in stijl.

Je kan het release-optreden van deze plaat trouwens nu zaterdag meemaken in Gent (Café Molotov, 04.02)