Dear Reader in Café Video (Gent) op 21.03.17

Met een nagelnieuwe langspeler onder de arm trapt het vanuit Berlijn opererende Dear Reader de lente op gang in het Gentse Café Video. Aanvattend met 'If Only Is' bouwt het viertal de set nagenoeg volledig op rond 'Day Fever' waarop de indringende indiefolk veel minder steunt op tribale ritmes dan bij voorloper 'Rivonia' het geval was. Buiten de drums die geregeld voor vaart of extra kracht worden ingeschakeld, zorgt de driekoppige begeleidingsband die frontvrouw Cherilyn MacNeil optrommelde, dan ook hoofdzakelijk voor additionele sfeerschepping.

De sympathieke MacNeil beschikt over een even heldere als soepele stem wat vooral tot zijn recht komt en weet te beklijven op momenten dat de rest wat stil valt; en dit is geenszins een kwestie van volume. Zo grijpt 'Placate Her' – één van de sporadische gevallen waarop de van oorsprong Zuid-Afrikaanse singer-songwriter haar toetsen inruilt voor een gitaar – helemaal naar de keel. Waar de meest percussioneel gebruikte backings live als sample uit een laptop komen, bewijst keyboardster Evelyn Saylor tijdens andere samenzangmomenten dat ook zij zeker en vast vocaal haar streng weet te trekken.

Het a capella gebrachte 'Victory' en het aan een pompend ritme opgehangen duo 'Down Under, Mining' en 'Took Them Away' zijn de enige nummers van 'Rivonia' die op de planken worden gebracht. In zijn geheel zorgt Dear Reader zo voor een erg onderhoudende show die breekbaar afwisselt met opzwepend en die vooral in de verf zet dat in MacNeil een begenagdigd songschrijfster schuilt.

Feels – 'Feels': catchy, organisch & avontuurlijk

Het vanuit L.A. opererende Feels is het rafelige garagepunkproject van de klassiek geschoolde, op improvisatie gerichte professionele violiste en multi-instrumentliste Leana Geronimo die zich voor de gelegenheid toelegt op zang en gitaar. Het viertal rond deze dochter van Devo's Alan Myers legt op hun titelloze debuut overtuigend een grungy dynamiek neer, zowel gua intensiteit als tempowisselingen, die voldoende ruimte laat voor al dan niet dragende psychedelische gitaarpartijen.

Terwijl de mee door producer Ty Segall tot stand gekomen sound consequent rauw en distorted klinkt, schipperen de vocalen tussen etherisch galmend en in your face snedig, en bieden de songs voldoende variatie. Zo volgt op snedige punkrock van 'Play it cool' meteen de eerder kabbelende lofi-pop van 'Today' en vind je in het hypnotizerende, no-waverige 'Small talk' mischien wel het beste nummer van de plaat.

Met behoorlijk wat zin voor avontuur weet Feels een grote verscheidenheid aan invloeden tot een gebald, organisch en catchy geheel te smeden.

Feels live aan het werk zien kan binnenkort onder meer in Eindhoven (Stroomhuis, 02.09), Den Haag (Paard Van Stal Festival, 03.09), Gent (Café Video, 20.09), Antwerpen (Het Bos, 21.09) en Amsterdam (Butcher's Tears, 22.09).

Tacocat in Extase (Tilburg) tijdens Incubate op 14.05.16

Terwijl de populariteit van Tacocat aan de andere kant van de oceaan aan een stijle opmars bezig is, lijkt ook Europa hoe langer hoe meer gewonnen voor de melodieuze punkrock van het kleurrijke viertal uit Seattle. Een goed volgelopen zaal op een middernachtelijk uur in Tilburg zet deze stelling alleszins kracht bij. 

Na een ultrakorte line-check kan, tijdens de aankondiging, een dolenthousiaste Nightbirds-organisator zijn opwinding nauwelijks verhullen dat hij na twee jaar proberen eindelijk Tacocat naar zijn podium kreeg. We zeggen er trouwens donder op dat de jongeman allerminst teleurgesteld zal zijn in z'n opzet. Met een overtuigende presentatie van hun nieuwste album weten Emily Nokes & co de gemoederen van het publiek immers tot het crowdsurfpunt te verhitten. Naast het nieuwe materiaal halen ook de vlotjes herkende singles aangevuld met 'Psychedelic quinceañera' uit 'NVM' de setlist.

Waar bas, drum en gitaar elkaar voor geen millimeter lossen en een krachtige en tegelijkertijd soepel vloeiende dynamiek neerleggen, spreidt frontvrouw Nokes, in vergelijking met de laatste keer dat we haar live aan het werk zagen, zowel qua podiumperformance als zangstijl een opmerkelijke evolutie tentoon. Zo staat 'Talk' zowat symbool voor de nieuwe diepgang die ze sinds kort in haar vocalen weet te leggen. Daarnaast trekt ze, tamboerijn vast in de hand, het overgrote deel van de aandacht organisch naar zich toe middels een geheel eigen choreografie van een soort stijlvol hoekige, moderne dans met ballet- en cheerleadinvloeden die niet langer verwijst naar Kathleen Hanna.

Zonder de karakteristieke speelsheid te verliezen bewijst Tacocat zich ten volle als een serieus te nemen band die plezier en talent koppelt aan inhoud en vakmanschap. Het applaus dat hen na het afsluitende horeca-anthem 'I hate the weekend' te beurt valt is dan ook navenant oorverdovend. Gezien het tijdschema van het festival zit een druk gesolliciteerde bisronde er helaas niet in.

Wel kan je Tacocat binnenkort nog eens aan het werk zin in onder meer Gent (Café Video, 23.05).

Tacocat – 'Lost time': tegelijkertijd geladen en goed in het oor liggend

Waar Tacocat tussen langspeeldebuut 'Shame spiral' en het twee jaar oude 'NVM' al een opvallend parcours aflegde van Riot Grrrl punk naar gestroomlijnde alternatieve rock, weet het viertal op hun nieuwste het spectrum nog wat te verbreden. Zo treden op 'Lost time' voor het eerst openlijk – zij het nog steeds veel minder expliciet dan bij labelgenoten La Luz en vooral Shannon and the Clams – enkele retropopinvloeden uit het voetlicht. 

Luister er bijvoorbeeld 'You can't fire me, I quit' en 'Night swimming' maar eens op na. Nummers als single 'I hate the weekend', 'Plan A, Plan B' en 'I love Seattle' liggen dan weer volledig in lijn met de up tempo, melodieuze punkrock die al op de vorige plaat te horen was.

Verder heeft frontvrouw Emily Nokes haar aanvankelijke schuchterheid ondertussen volledig overboord gegooid, wat haar in staat stelt het enorme potentieel van haar vocalen ten volle te benutten. Ze vindt hiermee een additionele, emotionele dimensie die ze bovendien weet te extraheren naar het totaalplaatje. Meest opvallende exponent van deze evolutie is het tegelijkertijd geladen en goed in het oor liggende 'Talk'.

Tekstgewijs grossiert Nokes nog steeds in laagdrempelige, uit het dagelijkse leven gegrepen thema's die vaak een mild humoristische, maatschappijkritische echo met zich meedragen. Terwijl onder meer internet trolling en mansplaining op de gekende toon flink worden aangepakt, krijgt zowel thuisstad Seattle als Dana Scully uit The X-files heel wat lof toegestrooid in een onvervalste ode.

Ondersteund door een nieuw aangeboorde diepgang, klinkt 'Lost time' als vanouds scherp, speels, catchy en energiek. Zonder hun eigenheid te verliezen zet Tacocat alweer een stap voorwaarts; een gegeven dat hen geen windeieren lijkt te leggen. Zeker aan de andere kant van de oceaan bonkt het kleurrijke gezelschap almaar nadrukkelijker op de poort van een bescheiden doorbraak.

Tacocat live aan het werk zien kan binnenkort onder andere op Incubate (Extase, Tilburg, 14.05) en in café Video (Gent, 23.05).