Posts tonen met het label Democrazy. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Democrazy. Alle posts tonen

vrijdag 5 april 2019

Le Butcherettes + Ponykamp in Charlatan (Gent) op 04.04.19


Met alle (vaak intrafamiliale) problemen die de Mexicaans-Amerikaanse Teri Gender Bender (geboren Teresa Suárez) heeft ervaren sinds haar vroege jeugd, lijkt de frontvouw van Le Butcherettes een hele carrière te kunnen vullen. Een recente, verregaande conflictsituatie met haar aan een bipolaire stoornis lijdende moeder gaf onlangs nog aanleiding tot het eerder dit jaar verschenen 'bi/MENTAL', een indringende plaat waarmee de band momenteel rondtoert door Europa

Voor hun door Democrazy georganizeerde passage in de Gentse Charlatan werd het lokale Ponykamp aan de line up toegevoegd als zaalopwarmer. De redelijk up-tempo gebrachte, aanstekelijke, complexloos rammelrockende songs weten alleszins het hen toebedeelde half uur moeiteloos te boeien. Met wat zin voor overdrijving zou je kunnen stellen dat het trio wat doet denken aan een rudimentaire versie van The Vaselines of Beat Happening, deze laatste te meer daar het stemtimbre van bassist/frontman Dimitri De Backer wel ergens aanschurkt tegen dat van Calvin Johnson.


Reeds enige tijd is het bij Le Butcherettes-shows een gewoonte de nummers te introduceren/aan elkaar te plakken met korte stukken (veelal Spaanstalige) liedjes en poëmen. Startschot van dienst is deze keer een flard 'Alabama Song'' waarna met 'spider/WAVES' explosief het kwartet songs wordt ingezet dat op de recenste langspeler dezelfde plaats inneemt. Aangedreven door het secure en opzwepende drumwerk van Alejandra Robles Luna trekken de twee bandleden uit de Rodríguez-López familie uit (bas)gitaren en synths een indrukwekkende geluidsmuur op. Verwoed uit elke vezel van haar lijf brandstof puttend, stuwt Suárez haar vocalen alle richtingen uit, al naargelang het gevoel het vereist.

Teri Gender Benders performance is uitermate expressief en theatraal. Ze gaat echter zo hard in haar rol op dat ze de pure emoties die haar songschrijverij triggerden op het podium schijnbaar ten gronde en misschien zelfs aangedikt herbeleeft. De kosmische kracht die ze op die manier de zaal instuurt zorgt voor een haast tastbaar knetterende energie in de besloten ruimte. Via een aantal nummers van 'A Raw Youth' (waaronder 'Lonely & Drunk') drijven Le Butcherettes de intensiteit van de show exponentieel op. Dit vindt zijn hoogtepunt in een enorm energieke versie van 'Stab My Back' waartijdens Teri zich vol overgave tussen het publiek begeeft.

Vervolgens is de allerhoogste druk van de ketel, waarna de show, aanvattend met de prachtig aanzwellende single 'in/THE END', zonder evenwel aan gedrevenheid te verliezen, iets gedecompresseerder verder gaat. Waar 'Cry Is for the Flies' in de setopbouw over het hoofd wordt gezien, tekent 'Sin Sin Sin' met onder meer 'Mr Tolstoi' en 'Dress Off' wel present. Als apotheose wordt afgesloten met een verbeten 'mother/HOLDS' dat de cirkel van drijfveer voor plaat tot einde van optreden helemaal rond maakt.

Doordat Teri Gender Bender live steeds onversaagd weet in te tappen op een soort woeste, ongetemde oerenergie is een optreden van Le Butcherettes telkens weer een verpletterende belevenis, zo ook in de zaal van café Charlatan. Het lijkt dan ook schier onmogelijk dat iemand hier onbewogen bij bleef.



donderdag 21 februari 2019

Le Butcherettes – 'bi/MENTAL': beklijvend en uit noodzaak


Le Butcherettes' nieuwste werd volledig getriggered door een verregaand crisismoment dat frontvrouw Teri Gender Bender beleefde met haar aan een bipolaire stoornis lijdende moeder, een feit dat je gereflecteerd ziet in de albumtitel en de tipografie van de songnamen. Het bleek tevens aanleiding om de problematische relatie die ze onderhield met haar reeds enige tijd overleden vader, waar ze vooralsnog vrede mee leek gevonden te hebben, nog eens op te rakelen. Openingslyric van de plaat “Injuries are slashed deep open” is daaromtrent ondubbelzinnig.


Vergeleken met de daarbuiten eveneens op maatschappelijke thema's gerichte vorige langspeler 'A Raw Youth', trekt 'bi/MENTAL' volledig de persoonlijke kaart. Vlak na de aanvaring met haar moeder trok Gender Bender zich terug in absoluut isolement om het gebeurde en de impact ervan verwoed in de nummers om te zetten dit album bevolken. Toch was de gelegenheid ook ideaal om het enkele jaren terug reeds op Soundcloud gegooide 'mother/HOLDS' herop te vissen en naadloos in het geheel te passen.

Muzikaal vallen Le Butcherettes terug op de gekende hoekig groovende ritmesectie en expliciete dynamiek waar een aanstekelijk popdeuntje even makkelijk als een lofi, traditionele folkstrofe kan uitbarsten in een groots gitaarrockrefrein. Boven de met electronica doorspekte, wat mechanisch aanvoelende gitaren die voor een groot stuk de totaalsound domineren, komt Gender Bender vocaal erg gevarieerd voor de dag. Haar expressief gebrachte, catchy zanglijnen krijgen de ene keer een fluisterstem mee om dan weer lijzig uit de hoek te komen, op lieflijkheid in te zetten of door merg en een snijdend, op volle kracht uit te halen.

'bi/MENTAL' vormt op die manier een beklijvend, door noodzaak voortgestuwd werkstuk waarop Teri Gender Bender onversaagd de strijd met haar demonen tot op het bot aangaat.

Le Butcherettes live aan het werk zien kan binnenkort in onder andere Amsterdam (29.03, Paradiso) en Gent (04.04, Charlatan).



donderdag 25 mei 2017

The Coathangers, The Shivas & Mind Rays tijdens Psych over 9000 (Gent) op 24.05.17

Als de eerste editie van je evenement vlotjes uitverkoopt kan je sowieso van een succes spreken. Dat is precies wat genrefestival Psych over 9000 overkwam, wat in één klap bewijst dat het garagerockfenomeen in België nog steeds alive and kicking is. Verpreid over vier zalen in de nabijheid van de Gentse Vlasmarkt had je de keuze uit maar liefst tien bands uit binnen- en buitenland om daags voor Hemelvaart zelf je eigen avondvullende programma samen te stellen, en dat voor de prijs van slechts twaalf euro in VVK.


Aftrappen doen we in Café Video met Mind Rays dat er meteen de beuk in gooit met het beproefde recept van een ouderwetse punkkadans, schreeuwerige vocalen en vuil in het rond gestrooide gitaarlicks. Reken daar nog de energieke performance van vooral de frontman bij, en je krijgt een erg opzwepende bedoening. Enkele sporadische keren wordt bij wijze van afwisseling en relatieve adempauze gegrepen naar iets postpunkerigere, repetitieve nummers. Ook al raadt de band het publiek aan zich na afloop te reppen richting Trefpunt voor Mountain Bike, begeven wij ons anderwaarts.

Na een korte wandeling gooien The Shivas in het Afsniscafé immers hoge ogen met hun erg retro aanvoelende garagesurf. Door af en toe terug te vallen op een tegelplakkende oldiespopsong plaatst het trio uit Portland zich ergens tussen La Luz en Shannon and the Clams in. Terwijl spilfiguur Jared Molyneux vooral op gitaar uiterst sterk voor de dag komt, valt de solide drumster Kristin Leonard ook nog op door haar welgemikte backings die van een hoog Kim Dealgehalte doordrongen zijn.

In de Trefpuntzaal wordt een dik half uur later van meet af aan duidelijk dat The Coathangers een andere muzikale dynamiek hebben dan bands waar de frontpersoon door de rest in een zetel wordt gezet. Met snedig en soepel gitaarspel neemt speerpunt Julia Kugel op de zinderende opener 'Watch Your Back' immers overtuigend haar groepsgenotes op sleeptouw die zo tot het uiterste worden gedreven om haar bij te benen.

Dat van de recente 'Parasite'-ep enkel het wat ingetogen 'Drifter' de setlist niet haalt, geeft aan dat het drietal uit Atlanta resoluut kiest voor een energieke, dynamische aanpak. Terwijl ook nummers als 'Wipe Out' en 'Perfume' tegelijkertijd heftig en groovy uit de verf komen, wordt de ideale mix van tegendraadse punk en gevoel voor melodie muzikaal misschien nog wel het meest typisch veruitwendigd door 'Down Down.'

Waar Kugels stem zich uitstekend leent voor de meest melodieuze passages in combinatie met behoorlijk wat indringend schrille, hoge uithalen, geeft ze de leadvocalen door aan drumster Stephanie Luke wanneer de song om een wat hesere, robuustere aanpak vraagt. En ergens tijdens het tweede deel van de set wordt het tevens achter de drums een stoelendans als achtereenvolgens Kugel en bassiste Meredith Franco de stokken ter hand nemen. Afsluiter van dienst is 'Squeeki Tiki' waarop ook live de gitaar plaats ruimt voor het piepende hondenspeeltje van op plaat. Dit geeft Kugel meteen ook de ruimte om onvervaard het publiek in te duiken en zo de show tot een spetterend einde te brengen.

https://www.facebook.com/Over-from-underground