Posts tonen met het label Secretly Canadian. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Secretly Canadian. Alle posts tonen

zaterdag 28 maart 2020

Porridge Radio – 'Every Bad': meeslepende, popgevoelige indierock


Tenzij Corona nog lang roet in het eten blijft gooien, staat de deur naar een groot publiek wagenwijd open voor het door de Britse pers flink gesteunde Porridge Radio. De popgevoelige indierock op hun tweede langspeler 'Every Bad' koppelt immers moeiteloos diepgang en inhoud aan aanstekelijkheid.


Frontvrouw Dana Margolin bepaalt met haar emotioneel geladen vocalen – die vanuit het niets van melancholisch, berustend of afstandelijk lijzig plotsklaps richting episch huilend of zelfs regelrecht hysterisch kunnen schieten – en levendige, functionele gitaarspel de toon en dynamiek van de plaat. Om het even of ze nu aan het dreampoppen ('Pop Song'), grooveboppen ('Give/Take') of noiserocken ('Sweet') slaagt, volgt de soepele, heldere en beheerste ritmesectie haar in elke schakering, aldus voor een solide ruggesteun zorgend. Samen met de toetsen (die de ene keer een louter sfeerscheppende functie uitoefenen en de andere keer even makkelijk een catchy hook of extra melodie neerleggen) en een sporadische strijker krijg je op die manier een goed in het oor liggende totaalsound te horen.

Dat het uit Brighton afkomstige kwartet in refreinen vaak gebruik maakt van lang aangehouden, repetitieve frases laat ruimte voor een kundig geweven, gevarieerd spel met backings die zowel ondersteunend kunnen zijn, als in tegenmelodie of een canon geplaatst kunnen worden. Alles samen genomen levert dit een heel aantal pareltjes in songschrijverij op (zoals 'Long' en 'Nephews') die zich vlot kunnen meten met het beste dat pakweg Mercury Rev en Snow Patrol te bieden hebben. Een aanzet naar een avontuurlijk einde vormt het walsend naar een hypnotische climax aanzwengelende 'Circling', waarna het bij het door autotune gedomineerde '(Something)' helemaal trippy wordt, een lijn die Porridge Radio op het afsluitende 'Homecoming Song' verder doorgetrekt.

In zijn geheel is 'Every Bad' een meeslepende, grootse altrockplaat resulterend uit een vruchtbare symbiose van postpunk, jaren 90-rock en melancholische pop.

https://www.facebook.com/overfromunderground/


donderdag 28 februari 2019

Cherry Glazerr – 'Stuffed & Ready': self explained via aanstekelijke indiegrunge


Door reeds op vijftienjarige leeftijd op het muzikale voorplan te treden, zal Clementine Creevy's vroege adolescentie onvermijdelijk voor een deel afwijkend geweest zijn van wat doorgaans het geval is. Op 'Stuffed & Ready' spit Cherry Glazerrs frontvrouw het resultaat van een verregaande zelfanalyse naar boven, waardoor ook de luisteraar hier een inkijk in krijgt. Aldus blijkt onder meer dat de (op de openingslyric van het twee jaar oude 'Apocalipstick') zelfverklaarde “lone wolf” op sociaal vlak nog steeds haar plaats niet gevonden heeft, zoals duidelijk naar voor komt op songs als 'Self Explained' en 'Isolation'.


Muzikaal valt de sinds vertrek van Sasami Ashworth tot een trio herleide band terug op stevige gitaarmuren afgewisseld met in reverb gedrenkte, ijlere partijen. Doordat ze er niet voor terugschrikken de meest diverse invloeden (bijvooreeld de triphopbaslijn van 'Isolation' of de lichte reggaebeat op het eerder genoemde 'Self Explained') in het geheel te smokkelen, weten Creevy en co binnen het genre een heel album lang erg gevarieerd voor de dag te komen. Zonder ook maar iets aan coherentie te verliezen, smeedt Cherry Glazerr op die manier onder meer de gitaarrock van 'Waisted Nun', het tussen experimentele indiepop en altrock zwevende 'Daddi', het hypnotizerende 'Pieces' en het afsluitende grungeduo 'Stupid Fish'/'Distressor' samen tot een krachtige, organische eenheid.

Voor de derde keer op rij bewijst Clementine Creevy zich als één van de creatievere songschrijvers binnen de hedendaagse alternatieve rock. 'Stuffed & Ready' klinkt enorm oprecht en is een groovy, energieke en catchy plaat die moeiteloos de al te platgetreden paden weet te ontwijken.

Cherry Glazerr live aan het werk zien kan binnenkort in onder andere Brussel (09.04, Botanique), Amsterdam (18.04, Bitterzoet) en Rotterdam (19.04, Motel Mozaïque Festival).





donderdag 23 februari 2017

Cherry Glazerr in Trix (Antwerpen) op 22.02.17

Met het uitmuntende 'Apocalipstick' lostte Cherry Glazerr de hooggespannen verwachtingen die het door frontvrouw Clementine Creevy als 15-jarige bij elkaar gepende debuut 'Haxel Princess' reeds in 2014 creëerde, helemaal in. Terwijl het kwartet uit L.A. later dit voorjaar geprogrammeerd staat tijdens Les Nuits Botanique, kon je hen alvast aan het werk zien in het Antwerpse Trix.


Goofy walking opkomend tijdens een noisy intro die al snel overgaat in het heftige 'Sip O' Poison', zet Creevy meteen de toon voor een expressieve performance die barst van de jeugdige branie, spontaniteit en dito enthousiasme. Dat de gedegen ritmesectie een strakke, energieke en licht dansbare groove neerlegt, stelt de spilfiguur in staat volledig haar eigen ding te doen waarbij ze resoluut kiest voor een gedecideerde hard/zacht dynamiek en de gitaar geregeld laat scheuren en gieren. Toetseniste Sasami Ashworth, die tevens de backings verzorgt en tijdens de bindlyrics geregeld voor een humoristische noot zorgt, weet aanvullend perfect haar momenten uit te pikken om op de voorgrond te treden.

De focus ligt met onder meer 'Nuclear Bomb' en 'Instagratification' aanvankelijk vooral op het eerder dit jaar verschenen album, maar hoe langer hoe meer sijpelen nummers uit het debuut de setlist binnen (zoals 'Teenage Girl' en 'Trick or Treat Dancefloor') aangedikt met toch aanzienlijk wat songs die niet op een van beide langspelers verschenen. Zo sluit het uitgesponnen, lofi-funkrockjammerige 'Chewing Cud' de reguliere show af waarna nog een laatste keer wordt teruggekeerd met een even melodieuze als snedige cover van Nirvana's 'Territorial Pissings.' Terwijl de frase “never met a wise man, if so it's a woman” hier door de prominente backings op gepaste wijze uitgelicht wordt, beklemtoont dit orgelpunt nogmaals de in een modern jasje gestoken grunge invloeden van de band.

Het gedreven optreden dat Cherry Glazerr op de planken brengt, dat spelplezier, overtuiging en samenhorigheid centraal plaatst, verraadt dat vooral Creevy en Ashworth tenvolle genieten van het uitleven van een adolescentendroom waar het cynisme van de industrie voorlopig nog geen enkele bezoedelende impact op heeft gehad. Moge dit avontuur hen nog langdurig naar de meest wonderbaarlijke plekken in het muzieklandschap voeren!


donderdag 26 januari 2017

Cherry Glazerr – 'Apocalipstick': goed in het oor liggende tegendraadsheid

Drie jaar na langspeeldebuut 'Haxel Princess' lost Cherry Glazerr de indertijd gecreëerde hooggespannen verwachtingen helemaal in. De alternatieve rock die het trio uit LA op 'Apocalipstick' overtuigend presenteert, vindt immers een ideaal evenwicht tussen tegendraadsheid en goed in het oor liggen.


Terwijl de ritmesectie, gesteund door de sfeerscheppende toetsen van Sasami Ashworth, het dansbare erin houdt van hedendaagse in de jaren 80 gewortelde indie, incorporeert Clementine Creevy in haar songschrijverij een heel aantal stijlen gaande van noisepunk ('Sip O' Poison') over grunge (de instrumentaal afsluitende titelsong) tot zweverige pop ('Lucid Dreams'), met als resultaat een dynamisch en melodieus geheel dat barst van de catchy hooks.

Een grote troef vindt de band in de geladen vocalen van de frontvrouw. Van lieflijk mijmerend schieten dezen even soepel richting snerpende uithaal als richting kopstem. Los van genre roept dit in combinatie met haar timbre zowaar herinneringen op aan een jonge Sinéad O'Connor. Dat de nog steeds maar 19-jarige Creevy inmiddels de middelbare schoolbanken heeft verlaten, merk je aan de teksten. Had het debuut op dat vlak logischerwijze nog te kampen met een erg hoog 'Juno'-gehalte, spreken de lyrics, overigens niet altijd gespeend van enige humor, op 'Apocalipstick' indringend tot de verbeelding.

Op deze wijze bevestigt Cherry Glazerr dus met een frisse, snedige en gevarieerde gitaarrockplaat.

Cherry Glazerr live aan het werk zien kan binnenkort in onder andere Utrecht (18.02, Dice Festival), Antwerpen (22.02, Trix), Amsterdam (11.05, Bitterzoet) en Brussel (17.05, Botanique).