Posts tonen met het label Melkweg. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Melkweg. Alle posts tonen

dinsdag 11 juni 2019

Together Pangea – 'Dispassionate': Hoezo, comfortzone?


Sinds de release van 'Bulls and Roosters' in 2017 (dat zowat het laatste wapenfeit van gitarist Roland Cosio als bandlid blijkt) bracht Together Pangea alreeds vier ep's op de markt, zijnde eentje met outtakes van die laatste lp, een akoestisch tussendoortje en een duo dat stilistisch zo van elkaar verschilde dat ze moeilijk samen op één langspeler onder te brengen waren, met name het donkere 'Non Stop Paranoia' en het meest recente, nostalgische 'Dispassionate'.


Als je de fris rammelende garagepunk van 'Living Dummy' vergelijkt met een nummer als 'Moonlight Lately', merk je hoeveel water er voor het trio uit L.A. naar de zee vloeide tussen 2011 en nu. In een opvallende retroproductie, waarbij vooral die van de stem in het oog springt, vat de song aan als een jaren 50-tegelplakker die in een aan een 'Needles and Pins'-riedel opgehangen aanstekelijk refrein uitmondt. Tijdens het tweede deel wordt dit alles daarbovenop echter langdurig begeleid door een saxofoonpartij die zo aan de lippen van Candy Dulfer had kunnen ontsproten zijn.

Terwijl het up-tempo titelnummer dan weer een meer vintage Together Pangea-song, zij het weliswaar met in de percussie een typisch jaren 80-poprock-element toegevoegd, is, sluit de rest van de ep eerder aan bij de meer popgeoriënteerde nummers vanop 'Bulls and Roosters'. Schrik dus niet als je geregeld een retro backingharmonie tegen komt.

Beweren dat Together Pangea hoe langer hoe meer buiten zijn comfortzone treedt, zou een plattitude zijn. 'Dispassionate' geeft immers aan dat dat concept relatief is, en dat je je mits de nodige dosis inhoud en een prima oor voor melodie zonder zorgen in het hele genrespectrum kan begeven.

Als de met rasse schreden naderende zomer op zijn laatste benen loopt, kan je Together Pangea live aan het werk zien in onder andere Asten-Heusden (07.09, Misty Fields Festival), Amsterdam (08.09, Melkweg), Rotterdam (10.09, Rotown), Groningen (11.09, Vera), Enschede (12.09, Metropool) en Hasselt (20.09, Muziekodroom).



zondag 24 april 2016

The Coathangers – 'Nosebleed weekend': opzwepende garagepunk

Terwijl het trio uit Atlanta reeds tien jaar complexloos zijn ding doet, vindt de garagepunk van The Coathangers vlak onder het gemediatiseerde muzieklandschap een steeds welwillender natuurlijk biotoop. Op hun alweer vijfde album 'Nosebleed weekend' trekken de dames de lijn van voorloper 'Suck my shirt' consequent door met een rauwe sound, een even simpel als strak dokkerende kadans en flink wat melodieuze nummers. 


Een grote troef van de band ligt erin dat ieder groepslid afzonderlijk perfect de leadzang voor haar rekening kan nemen, en elk op zich behept is met een fel uiteenlopend timbre. Zo klinkt bassiste Meredith Franco het lieftalligst, gitariste Julia Kugel het veelzijdigst en scherpst en drumster Stephanie Luke het woestst. Het stelt The Coathangers in staat even overtuigend met melancholische gitaarpop ('Perfume') uit te pakken als met snedige alternatieve rock (de titelsong) of robuuste artpunk ('Make it right').

Dit alles, met nog enkele toegevoegde postpunkinvloeden (bijvoorbeeld op 'Burn me'), brengen Kugel & co in een basis rockopstelling met behoorlijk wat ruimte voor backings en verder aangevuld met hier en daar wat handgeclap, een eenzame xylofoon en - jawel – het piepende hondenspeeltje op 'Squeeki tiki'. De langspeler staat bol van de catchy hooks in verschillende vormen zoals onder meer die van een wild dansbare riff, een oorwurmerige zangpartij, een opzwepende drumbeat of een aanstekelijk riedeltje.

'Nosebleed weekend' is met andere woorden een uitstekende plaat die een aan spelplezier gelinkt groepsgevoel uitdraagt en down-to-earthe authenticiteit koppelt aan meeslepende songschrijverij.

The Coathangers cancelden zopas hun aangekondigde optreden in Brussel. Wel kan je ze binnenkort nog aan het werk zien in onder andere Amsterdam (Melkweg, 11.05) en Rotterdam (Rotown, 17.05).