Priests – 'The Seduction of Kansas': spectrum verruimd

Gezien de flink toegenomen status en hun binnen handbereik liggende ambitie om van de muziek te kunnen leven, zien de leden van Priests het (uit respect voor de diy-gemeenschap) niet langer als gepast hen als een (post)punkband te omschrijven. Dit neemt nochtans niet weg dat het gros van de lyriek op 'The Seduction of Kansas' nog steeds politiek/maatschappelijk getint is en dat in galm gedrenkte drums in combinatie met de ene keer zweverig begeleidende en dan weer vinnig al dan niet scheurend uithalende new wave-en punkgitaren voor een groot stuk de sound bepalen.

Qua songschrijverij werd het stijlenpakket dan weer wel danig verbreed. Meest in het oog springend in dit opzicht is misschien wel het instant aanstekelijke, als eerste single vooruitgeschoven titelnummer dat drijft op een soort electropopbeat. Terwijl ook het bezwerende 'I'm Clean' en '68 Screen' eerder een (weliswaar tegendraadse) popgeoriënteerde richting inslaan, het zich beheerst ontplooiende 'Not Perceived' de opbouw en allure van een groots jaren 80-rocknummer in zich heeft en met 'I Dream This Dream in Which My Body Is My Own' zelfs een spoken wordsong aan bod komt, sluiten onder meer opener 'Jesus' Son' en het hoekige 'Control Freak' nauwer aan bij eerder werk. Telkens klinken de vocalen van de hoogtimbrerige frontvrouw Katie Alice Greer soepel, helder en krachtig.

Na het vertrek van Taylor Mulitz (om zich helemaal op Flasher te kunnen focussen) hing het voortbestaan van Priests blijkbaar even aan een zijden draadje. Met 'The Seduction of Kansas' maakt het (voorlopig) met gastbassisten werkende trio uit Washington DC echter van de nood een deugd en grijpen ze de kans aan hun spectrum gevoelig te verbreden. Het geweer van schouder veranderen hoeft immers niet altijd een slechte zaak te zijn.

Priests live aan het werk zien kan binnenkort onder andere in Brussel (20.05, Botanique) en Amsterdam (25.05, Paradiso), en op het Best Kept Secret Festival (31.05, Hilvarenbeek).

Ex Hex – 'It's Real': vluchtig

Nog meer dan op het vijf jaar oude debuut 'Rips' schuift Washington DC-punkveterane Mary Timony momenteel met Ex Hex resoluut op richting retro stadionrock. Het recente 'It's Real' grossiert immers in jaren 70-hardrockriffs en -solo's, en baadt van kop tot teen in een wijdse, in galm gedrenkte jaren 80-commerciële rocksound.

Het efficiënte, vooral (van alle franjes ontdaan) ondersteunende drumwerk en de catchy maar down-to-earthe, niet de hyperbolische emotie opzoekende vocalen, zorgen er echter voor dat alles minder met het grote gebaar gebracht wordt dan in de dagen van weleer het geval was. Zodanig blijft Timony alsnog verbonden met haar muzikale roots, terwijl het de plaat tegelijkertijd behoedt voor al te veel bombast. Houdt dit alles in dat het geheel uitermate vlot het oor komt binnenwaaien, is de keerzijde van de medaille dat de langspeler ook een eerder vluchtige indruk nalaat.

Heb je te maken met de hardrock light van 'Rainbow Shiner', de powerpop van 'Cosmic Cave' of de balladeachtige afsluiter 'Talk to Me', telkens heb je het gevoel dat de instant aanstekelijkheid gecounterd wordt door een licht gebrek aan body. Waar 'It's Real' en bij uitbreiding het hele concept Ex Hex op een verantwoorde manier garant staat voor good fun, zal het album allicht geen al te memorabele plaats opeisen in de geschiedenis van de rockmuziek.

Ex Hex live aan het werk zien kan binnenkort onder meer in Brussel (31.05, Botanique) en op het Best Kept Secret Festival (01.06, Hilvarenbeek).