Mudhoney – 'Morning in America': niets ingeboet aan intensiteit

Ook dit jaar schopt Mudhoney nog eens flink tegen de schenen van het (politieke) establishment. “I can see what they're trying to do, We know who they're gonna screw, Oh baby, it's me and you”, legt de openingszin van de zeven nummers tellende 'Morning in America'-ep meteen de vinger op de wonde.

Terwijl het titelnummer even later geen spaander heel laat van de huidige Amerikaanse maatschappij, is het generatiekloofsgewijs opmerkelijk dat het ervaren viertal uit Seattle met 'Let's Kill ourself Live Again', in een gebaldere herwerking van een vorig jaar reeds uitgebracht nummer, alweer frontaal de aanval inzet op hét symbool bij uitstek van de hedendaagse jeugd. Met hetzelfde vuur waarmee vroeger - toen er in de verste verder nog geen sprake was van Facebook, Snapchat, Instagram en consoorten - het standpunt en de situatie van jong adolescente outcasts werd verdedigd annex uitgeklaard, haalt Mark Arm hier namelijk het hele sociale media-gegeven door de bloederige mangel.

Met zijn snerende stemtimbre waar de tand des tijds geen enkele invloed op uitgeoefend lijkt te hebben, ventileert de messcherpe frontman zijn frustraties nog steeds diep vanuit de ingewanden; en ook instrumentaal wijkt Mudhoney amper af van de eind jaren 80 ingeslagen weg. De gitaren piepen, kraken en scheuren als vanouds, en klinken gewoontegetrouw superfuzzy en bigmuffy met hier en daar ook nog eens de ertussengeschakelde wah wah-pedaal ingeduwd. De dynamiek van de grungy garagepunk schippert vertrouwd tussen episch slepend en snedig punkrockerig.

Door hun vintage rauwe totaalsound en dito, non-conformistische geest los te laten op de wereld zoals die zich heden ten dage presenteert, weet Mudhoney anno 2019 nog steeds relevant voor de dag te komen.

Mudhoney op Rock Herk (16.07.16)

Met nog een verplaatsing naar Haarlem, waar ze de affiche van Klikofest tooien in goed gezelschap van onder meer Mozes and the Firstborn en together PANGEA, voor de boeg komen de grungeveteranen van Mudhoney reeds in de vooravond hun ding doen tijdens de tweede dag van Rock Herk. Het viertal, dat doorheen de jaren enkel op bas een personeelswissel doorvoerde, stamt uit een tijd dat drummers nog niet ultrastrak hoefden te zijn, gitaren liefst zo woest mogelijk scheurden en piepten en een optreden hoofdzakelijk voor een opstoot aan energie diende te zorgen.

Terwijl de songschrijverij doorheen hun carrière best wel evolueerde, houdt Mudhoney de originele attitude nu haast drie decennia lang wonderwel intact. Ontspannen en zonder al teveel poespas gooien de Amerikanen er, aftrappend met 'Suck you dry', een kleine drie kwartier flink de beuk in. Bij een gebroken snaar wijst Mark Arm laconiek een nieuw instrument van een inderhaast toegesnelde roadie van de hand, Steve Turner die zich al eens durft te vergissen in de opgestelde setlist, perst geregeld op zijn geheel eigen, onnavolgbare wijze een wahwah-solo uit de vingers, en Dan Peters neemt gedecideerd en zelfverzekerd in zijn uppie het middenstuk van 'In 'n' out of grace' voor zijn rekening.

Temidden de rommelige totaalsound zijn het voornamelijk de nog steeds scherpe vocalen van Arm en de onconventionele, hoogst opzwepende riffs die zich in de jaren 90 in het collectieve geheugen van een groot deel van de muzikaal geïnteresseerde jeugd nestelden, die het geheel structuur verlenen. Een groot deel hiervan gaat ergens halverwege wat verloren, daar het hoe langer hoe moeilijker lijkt te worden de vocalen prominent in de geluidsmix te houden. Waar cultklassieker 'Touch me I'm sick' altijd en overal het vuur aan de lont weet te steken en The Dicks-cover 'Hate the police' reeds jaren een ideale afsluiter blijkt, putten Arm & co, met 'I like it small' en 'Chardonnay' uit meest recente album 'Vanishing Point', zowat evenwaardig uit elke periode van hun bestaan.

Geheel naar verwachting brengt Mudhoney zonder al te veel verrassingen een complexloze en krachtige prestatie op de planken die het niet alleen van nostalgie moet hebben.