The Melvins en ShitKid in het Depot (Leuven) op 01.10.18

Als grungepioniers die en passant ook nog eens hun stempel drukten op de ontwikkeling van sludge en stoner, beschikken The Melvins na zowat 35 jaar in het zadel ondertussen over een status die ervoor zorgt dat ze heden ten dage meer volk op de been brengen dan in de jaren 90, met als gevolg een volledig uitverkocht Depot. Buzz Osborne en Dale Crover doen niet aan verwachtingspatronen en hokjesdenken, en gaan ervan uit dat het zowel voor band als publiek het beste is als ze het hele gebeuren voor zichzelf interessant weten te houden. Betekent dit dat ze de ene keer op tour trekken met twee drummers, hebben ze ditmaal twee bassisten meegebracht. Ook komt het alleminst over als een schizofrene houding wanneer ze in een soort spreidstand een brug tussen classic rock en de underground leggen. Wie heeft immers nog weet van een concert waartijdens binnen de tijdspanne van een uur zowel The Rolling Stones als Bikini Kill worden gecoverd? En terwijl ze hun show onmiddellijk laten volgen door de grootste hit van The Eagles, kiezen The Melvins voor de lofi indierock van ShitKid om de zaal op te warmen.

Qua performance brengt het Zweedse duo een kleine pastiche op het typische stadionrockoptreden met over the top gitaarposes, extra, lager geplaatste microfoons waarvoor je op de knieën kan gaan en als top of the bill een ventilator die de illusie van wind in het haar kan blazen. Met zijn traagslepende, distorted basriff leunt opener 'Favourite Thing' het dichtst aan bij het werk van de latere hoofdact. Hierna wordt het tempo middels voorgeprogrammeerde drumbeats hoger gelegd. Aangevuld met het iets oudere 'Sugar Town' en 'I Wanna Go to LA' bestaat de set hoofdzakelijk uit de uistekende, eerder dit jaar verschenen ep 'This Is It'. Door de combinatie van even efficiënte als eenvoudige beats, distorted gitaren, sporadische synthgeluiden en soepele zanglijnen klinkt ShitKid tegelijkertijd dansbaar, aanstekelijk en edgy.

Ook al komt de plaat weldegelijk aan bod met o.a. 'Stop Moving to Florida' en 'Don't Forget to Breathe' ligt het zwaartepunt van de The Melvins' show dan weer niet noodzakelijk op het nieuwe album 'Pinkus Abortion Technician'. Het viertal – met zowel Jeff Pinkus (Butthole Surfers) als Steve McDonald (Red Kross) op bas die geregeld (meestal bij al dan niet op de recente langspeler verschenen hernemingen van het werk van hun andere bands) ook de vocalen voor hun rekening nemen – plukt (met 'At a Crawl' als verste naar het verleden teruggrijpend) quasi lukraak nummers uit hun uitgebreide oeuvre en weeft daar heel wat covers doorheen.

Aangevuurd door Crovers kenmerkende drumsalvo's sturen The Melvins, soms noisend, soms groovend, altijd indringend aan één stuk door de ene na de andere door de twee bassen gedragen en door de scheurende gitaar van Buzzo afgewerkte geluidsgolf de zaal in. Waar de bassisten eerder statisch aan beide kanten van het podium opgesteld staan en Crover zwoegend achter zijn drumstel verscholen zit, verzorgt Osborne de visuele dynamiek. In deze bezetting voelen The Melvins zich duidelijk in hun sas wat een oprechte en energieke prestatie oplevert. Als kers op de taart vervoegt ShitKid Asa Söderqvist (Teri Genderbender achterna) de band op vocalen voor een intense versie van 'Rebel Girl' die de avond besluit.

Conform de rest van hun carrière kozen The Melvins in Het Depot uiteraard niet voor de meest voor de hand liggende weg, en bewezen ze dat er allerminst sleet en verzadiging op de machine zit. Na al die jaren weten ze nog steeds manieren te vinden om de focus volledig te behouden.

Slow Bear en Granola Import in Café Libertad (Leuven) op 08.04.18

Zoals ieder voorjaar biedt Café Libertad in de Leuvense Munststraat ook in 2018 een reeks interessante zondagavondconcerten aan. Dit keer kwamen het lokale Slow Bear en de Mechelse singersongwriter Granola Import aan bod.

Granola Import vat de avond uitstekend aan met een beknopte set waarbij hij zijn diepe vocalen enkel begeleidt met accordeon. Waar deze opstelling de feel vaak richting zeemansliederen trekt, weet hij dit gegeven echter met een indringende, artistieke doorleefdheid te doorweven zodat het geheel eerder een Kurt Weil-achtige inslag krijgt.

Ook al bracht Slow Bear slechts enkele maanden geleden pas een nieuwe plaat op de markt, grijpt hij de gelegenheid reeds aan recent geschreven materiaal te testen op een livepubliek. Openen doet de Leuvenaar weliswaar met de straightforwarde, van een catchy mondharmonicapartij voorziene folk van albumafsluiter 'Quarter of a Story', maar hierna komen meteen enkele kakelverse songs aan de beurt die met hun ritme-, dynamiek- en stemtimbrewisselingen merkelijk grilliger van structuur zijn.

Geleidelijk aan kruipt het optreden op die manier volledig onder de huid, en word je zonder het goed en wel te beseffen helemaal in de sfeer gezogen. Het up-tempo openingdsduo van 'Fucking Off' brengt vervolgens de vaart in de show waarna de hypnotizerende meestamper 'Hippie Hustle' moeiteloos voor een boost in de dynamiek zorgt. Voor het laatste op akoestische gitaar gebrachte nummer vraagt Slow Bear de bassist waar hij meer dan een decennium geleden mee in Grant Moff Tarkin zat, en openingsact Granola Import (met trekharmonica) het podium op. Wat volgt is een heupwiegende ballade die zowel emotie en sterke songschrijverij als zichtbaar spelplezier herbergt.

Voor het beklijvende 'Pale Bird Blues' wordt dan de elektrische gitaar omgegord. Met enorm veel feeling de snaren beroerend, legt de man, terug in zijn eentje het podium bevolkend, zonder efffectpedalen een krachtige, directe, sound neer. 'Spirit Broken (I Fixed It)', waar de gitaarpartijen zich af- en aanzwellend rond een pianosample weven en dat in zijn fade out telkens een verschillend, kort stukje cover incorporeert, eindigt dit keer met een streepje 'I'm Not Like Everybody Else' van The Kinks wat erg toepasselijk overkomt bij deze songwriter die consequent zijn eigen koers vaart. Single 'Normandy and Me', waar Granola Import nog een keer met zijn lage vocalen voor ondersteuning zorgt, vormt tenslotte een prima sluitstuk op een muzikaal erg interessante avond voor al wie open stond zich met lak aan normen en conventies te laten onderdompelen in de wereld van Slow Bear.