Posts tonen met het label Dream Machine. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Dream Machine. Alle posts tonen

vrijdag 23 juni 2017

Dream Machine – 'The Illusion': niet meer recht te trekken (?) valse start

Kon je Matthew Melton tot voor kort nog zien als een hopeloze romanticus die zijn heil escapistisch in het verleden zocht en innerlijk gedreven werd door een ridderlijke queeste naar de ideale liefde, is dit beeld niet langer te handhaven. In een recent dubbelinterview samen met zijn vrouw Doris ontpopt de vroegere frontman van Warm Soda zich immers tot een paranoïde reactionair die een heel aantal vanzelfsprekendheden in de hedendaagse samenleving radicaal afwijst. Dat hij het gebruik van smartphones en sociale media hartgrondig afkeurt is allemaal nog onschuldig, maar in het bewuste interview spreidt het koppel op beledigende en minachtende wijze een hele resem totaal politiek incorrecte ideeën ten toon aangaande onder meer migratie en vrouwenrechten. 


Eén en ander heeft ertoe geleid dat label Castle Face Records zich genoodzaakt zag Dream Machine, het pas opgestarte muzikale project van de Meltons, per direct de bons te geven, ook al zitten ze daar nog met een quasi volledige oplage van het recent gereleasede debuut 'The Illusion'. Vermits wereldbeeld, wezen en muzikale uitdrukking voor Melton altijd onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn geweest, is het niet makkelijk deze langspeler nog onbevangen te benaderen. Zo verwijst de titel al meteen naar een oordeel dat het echtpaar klaar heeft met betrekking tot het leven van diegenen die zich teveel online begeven. Muzikaal richt Melton zijn vizier dit keer resoluut op de jaren 70 met een galmende sound, prille hardrockriffs en alternerend Jon Lord en Ray Manzarek mimicrerende orgelpartijen.

Wel wordt het genre, vooral in de netjes tussen Matthew en Doris verdeelde zanglijnen, benaderd met een jaren 60-popgevoeligheid. De plaat bevat gitaar- en orgelsolo's, al worden die steeds compact gehouden, waardoor de songs zelden de vierminutengrens overschrijden en je nooit het gevoel hebt dat ze zich verliezen in al te psychedelische uitweidingen. Neem daar nog een hedendaagse frisse strakheid bij en je weet dat het geheel vlot in het oor ligt. Op die manier is 'The Illusion' op zich best wel een sterk album, alleen lijkt Dream Machine zich al bij voorbaat onherstelbaar verbrand te hebben.


dinsdag 9 mei 2017

Warm Soda – 'I Don't Wanna Grow Up': orgelpunt op een filosfisch concept

Als opvolger van Bare Wires gaat Matthew Melton al vanaf 2012 met steeds wisselende bandleden onder de naam Warm Soda op zoek naar de muzikale veruitwendiging van het haast filosofische concept van het meest zuivere gevoel dat de ware liefde teweeg brengt. Naar zijn aanvoelen heeft de sterk geopiniëerde frontman na jarenlange verfijning – vooral dan op het vlak van lyrics, productie en samenspel, vermits het soort songs nauwelijks evolueerde – met 'I Don't Wanna Grow Up' zijn artistieke opzet gerealiseerd en kan deze cyclus bevredigend worden afgesloten. 


Dat hij ondertussen op tour in Nederland zijn vrouw Doris tegenkwam sterkt Melton in de gedachte dat zijn originele uitgangspunt nooit slechts een denkbeeld is geweest en bewijst sowieso dat dit idee geconcretiseerd kan worden. Warm Soda houdt er met deze laatste langspeler dan ook definitief mee op, en in de nabije toekomst verlegt de in Austin gesettelde Amerikaan zijn focus vooral richting Dream Machine, de psychedelische rockband die hij met zijn eega oprichtte en waarvan reeds enkele songs in omloop zijn.

Helemaal volgens verwachting grossiert Warm Soda's zwanenzang muzikaal in frivole, garagepunkerige, behoorlijk glammy en retro powerpop, terwijl Melton naar goede gewoonte
als idioom een woord- en beeldtaal gebruikt die teruggrijpt naar een eeuwige, geïdealiseerde highschool romance uit de jaren 50. De nummers klinken kort, krachtig en catchy en smukken de
typische, wat ingehouden leadvocalen op met aanstekelijke backings. Net zoals op de drie eerste platen springt enkel de afsluiter er qua genre wat tussen uit. Deze keer is die plaats voorbehouden voor de onvervalste tegelplakker 'Angel of Love'.

Zonder echte uitschieters plaatst 'I Don't Wanna Grow Up' een uitstekende kers op de in alle facetten smakelijke Warm Soda-taart, waarvan we de bodem misschien nog wel het lekkerst vinden. Het concept moge dan wel geoptimaliseerd zijn, net door die aanpak van telkens weer naar hetzelfde terug te grijpen, wist debuut 'Someone for You' immers het meest te verrassen, wat niet weg neemt dat de bezetting met de fantastische Texaanse ritmetandem Austin Shockley/Caleb Noah Dawson onze favoriete blijft.